Haliyle şunu söylemek mümkün; AKP-iktidar sürecin adını yanlış koyduğu gibi, bu yolda ısrarlı bir yürüyüşün de sahibi. Yapılan toplantılar, bu toplantılarda konuşulanlar bunu gösteriyor. Fakat ne süreç ‘terörsüz Türkiye’ süreci oluyor ne de çözüme buradan varmak imkan dahilinde
Ali Sinemilli
2013-15 yılları arasındaki ‘çözüm’ sürecinde iktidarın attığı ilk adım, topluma gitmek, süreci anlatmak, toplumun desteğini almaktı. Bu kapsamda oluşturulan Akil İnsanlar Heyeti’nin ülkenin hemen her ilinde toplantılar gerçekleştirerek süreci anlattığı, toplumsal rızayı artırmaya dönük çaba harcadığı ve bu konuda da önemli bir mesafe aldığı biliniyor.
O süreçte de atılan adımın karşısında duranlar vardı. Fakat bunların pek fazla inandırıcı olamadıkları, toplumun ekseriyetinin gelişen sürece destek verdiği hatırlardadır.
Malum! Geçmiş ‘çözüm’ süreci- diyalog ve müzakere süreci- iktidarın farklı hesapları nedeniyle rafa kaldırıldı, sonlandırıldı. Kürt tarafının olağanüstü yapıcı rolüne rağmen bir neticeye ulaşamadan bitirildi.
İçinde bulunduğumuz Barış ve Demokratik Toplum sürecinde, iktidarın deyimiyle ‘terörsüz Türkiye’ sürecinde ise durumun bambaşka olduğu görülüyor. Dikkat edilirse, iktidar bir önceki ‘çözüm’ sürecinde izlediği yolu, bu defa izlemedi. Sürecin başlamasının üzerinden aylar, yıllar geçmesine rağmen topluma gitme, süreç ile ilgili bilgilendirmede bulunma, halkın görüş ve önerilerini alma yaşanmadı.
Ta ki, yoğun eleştiriler oldu, sürecin toplumsallaşması gerekir minvalinde tartışmalar gelişti; O vakit AKP de adım attı ve 20 Ağustos itibariyle partinin genel merkezinden teşkilatlara bir genelge gönderildi. Genelge süreç ile ilgili halka nelerin anlatılması, nelere cevap verilmesine ilişkindi. Hedefin ‘PKK’nin tüm unsurlarıyla silahsızlandırılması ve fiili varlığının sona erdirilmesi olduğu’ belirtildi. Hazırlanan metinde, en dikkat çeken başlıklardan biri, Önder Apo’nun çıkarılan yasadan faydalanamayacağı vurgusuydu. AKP özellikle bu konuda teşkilatlara halkı doğru bilgilendirin diyordu.
Tabii ki bu genelge ile birlikte AKP teşkilatları hemen harekete geçmedi, hızlıca örgütlendirilen toplantılar olmadı. Ama dostlar pazarda görsün tarzında bazı yerlerde, bileşenleri de oldukça ‘iyi’ belirlenmiş toplantılar yapıldı, yapılmaya devam ediyor. Malatya’da, Sivas’ta son yapılan toplantıları da bu kapsamda değerlendirmek mümkün. Hakeza Yüksek Öğretim Kurumu (YÖK)’ün talimatıyla tüm üniversitelerde yeni akademik yılın açılışı vesilesiyle gerçekleştirilen ‘terörsüz Türkiye’ konulu toplantıları da bu kapsamda değerlendirebiliriz.
AKP’nin sürece yaklaşımını anlamak açısından bu toplantıların önemli bir veri oluşturduğu tartışma götürmez. Sivas’ta konuşan AKP Genel Başkan Vekili Abdullah Güler, ‘Amacımız terörün tüm yapılarıyla ortadan kaldırılması. PKK, KCK yapılanmalarının tasfiye edilmesi, dağıtılması, silahlarının, kamp yerlerinin tamamen ortadan kaldırılması’ diyor. Benzer bir açıklamayı Malatya’da konuşan Kurtulmuş da dile getiriyor.
Ondokuz Mayıs Üniversitesi’nden Pamukkale’ye, Marmara’dan Ege’ye kadar ülkedeki hemen her üniversitede gerçekleşen ‘terörsüz Türkiye’ toplantılarında da aynı mesajların verildiği, amacın ‘silahların devre dışı bırakılması, terörün tasfiyesi’ olduğu vurgulanıyor, başka da bir şey dile gelmiyor.
Elbette yapılan toplantıların adı içeriği de belirliyor. ‘Terörsüz Türkiye’ adıyla toplantılar gerçekleştirip içeriğinde başka tartışmalar yapmak mümkün değil. Fakat başta Kürtler olmak üzere demokratik kamuoyunun da günübirlik olarak sürece dair kaygı belirttikleri, itirazda bulundukları görülüyor. Yüz yıllık mesele sadece silahların devre dışı kalmasıyla çözüme kavuşmaz, deniliyor.
AKP-iktidar sorunu silahlı güçlerin devre dışı kalması olarak görüp bu çerçevede tartıştıkça, geniş toplumsal kesimler, sorunun özgürlük ve demokrasi sorunu olduğunu dile getiriyor, tartışmaların yönünü buraya çekmek istiyorlar.
Evet! AKP’nin, en genel anlamıyla iktidarın söylemlerine bakılırsa, gündemlerinde ülkenin demokratikleşmesi yok. Buna bağlı olarak Kürt sorunu yok. Farklı etnik ve inanç kesimlerinin yaşadıkları mağduriyetler yok. Ayrımcılığa tabi tutulan kadın diye bir gündemleri yok.
Varsa yoksa silahlar ne olacak, nasıl devre dışı kalacak çerçevesinde dönüp dolaşan bir tartışma, dayatma söz konusu.
İşte! Aradan iki yıl geçmesine rağmen hala Kürt tarafının başmüzakerecisi Önder Apo’nun koşullarında milim bir değişiklik söz konusu değil. AKP güdümündeki özel savaş medyasının, çok büyük bir adım gibi sunmaya çalıştığı cezaevi içindeki yer değişikliğinin, Önder Apo’nun sürece etkin katılımını sağlamayacağı aşikar. Şüphesiz, bu akla gelen ilk örnek oluyor. Fakat hala kayyumlar yerli yerinde, hala demokratik siyaset yapanlar içerde, hala iktidara muhalefet edenler tek tek tasfiye ediliyor. Hala çıkarılan yasanın nasıl uygulanacağı ile ilgili somut bir gelişme görülmüyor.
Haliyle şunu söylemek mümkün; AKP-iktidar sürecin adını yanlış koyduğu gibi, bu yolda ısrarlı bir yürüyüşün de sahibi. Yapılan toplantılar, bu toplantılarda konuşulanlar bunu gösteriyor. Fakat ne süreç ‘terörsüz Türkiye’ süreci oluyor ne de çözüme buradan varmak imkan dahilinde.
Sorun Kürt sorunudur, Kürdün hak ve hukuk sorunudur. Ülkenin demokratikleşme sorunudur. Dolayısıyla çözümü de burada aramak gerekmektedir. Aksi taktirde zaman geçer, tartışmalar olur ama halklarımızın beklediği çözüm geciktikçe gecikir. O halde, tartışmaların yönünü değiştirmenin zamanıdır.
