Biz seyircileri üç sahne şaşırttı geçen günlerde Dünyanın Sokakları’nda.
Öncelikle Fransa’da, her zaman saat ceplerinde taşıdıkları nümayişlerini birden sokaklara salıverdiler. Sadece göçmen vatandaşlar da değildi bunlar; beyaz beyaz Fransızlar, göçmen kardeşleriyle omuz omuza verip neredeyse Fransa’nın bütün şehirlerini ve Paris’in Şanzelize sokaklarını şenlikli hâle getirdiler. ‘Şanzelize’yi de özellikle yazmamın nedeni, ‘şenlik’ ile iyi bir ses benzeşmesi yapması. Sizi bilmiyorum ama burjuvazinin, aristokrasi özentisinin üstünde dans edilmesi büyük bir keyif veriyor bana. Gösterişli bir aptallığın sembollerinin kırılıp dökülme endişesi bile, ecele fayda etmeyecek korkunun tadını yaşatıyor bence biz aşağıdakilere.
Ve yukarıdakiler, her nerede olurlarsa olsunlar, ayaklarının altından yeryüzünün çekildiğini hissediyorlar ki gel keyfim gel.
—Bir önceki ‘Sarı Yelekliler’ isyanında, Paris sokaklarında fotoğrafını çekmiştim: “À bas le caviar, vive le kebab!” — Kahrolsun havyar, yaşasın kebap!—
Bu mahşerin başını çeken öğrencilerdi. Sadece okullarındaki kırık masalara, öğretmensiz kürsülere ve manasız müfredatlara değildi isyanları; her geçen gün avuçlarının içinden küçülerek kayıp giden geleceklerini geri almaya çalışıyorlardı. Ya da belki de bambaşka, yeniden bir gelecek inşa etmeye.
Brezilya’da da onlar öne çıktı. Bütün tahminlerin aksine, seçimlerin ilk turunda Lula, ultra sağa karşı ilk sırayı bile alamamıştı. Tahminler, seçimlerin ilk turunda Lula birinci çıkar ama ikinci turda, diğer adaylar da sağcı olduğundan onların oyu Bolsonaro’ya gider, diye düşünülüyordu. Ancak burada topa öğrenciler girdi ve sokaklara indiler. Aman, dediler önce Lula’cı teyzeler, amcalar, makul makul oturdukları yerlerden ve karşı çıktılar kendi çocuklarına. Çocuklar pek dinlemedi onları ve tam aksine, onları yanlarına çağırdılar. Yoksa bir şeyin, hiçbir şeyin değişmeyeceğini biliyordu damarlarında akan deli kanları. Ve seçimi sokağa düşen öğrencilerin bu coşkulu neşeleri kazandırdı.
Sırbistan’da da bir tren istasyonunda vuku bulan yolsuzluk cinayetinin peşini öğrenciler uzun süre bırakmadı ve özellikle altını çizmek istediğim bir şekilde, bu karşı çıkışı sadece bu cinayetin sorumlularının yargılanmasıyla sınırlamadılar. Bunu, ne yapacaklarına dair yeni bir karar alma biçimine, bir ‘barikat demokrasisi’ne çevirip yılların köhnemiş partilerinin elinden çekip aldılar, temsili de olsa iktidar aygıtının manivelasını.
Fransa, Brezilya, Sırbistan…
Yani öğrencilerden öğrenecek çok şeyimiz var çok şükür…









