• İletişim
  • Yazarlar
  • Gizlilik Politikası
21 Kasım 2026 Cumartesi
Sonuç Yok
Tüm Sonuçları Görüntüle
ABONE OL!
GİRİŞ YAP
Yeni Yaşam Gazetesi
JIN
  • Anasayfa
  • Gündem
    • Güncel
    • Yaşam
    • Söyleşi
    • Forum
    • Politika
  • Günün Manşeti
    • Karikatür
  • Kadın
  • Dünya
    • Ortadoğu
  • Kültür
  • Ekoloji
  • Emek
  • Yazarlar
  • Panorama
    • Panorama 2025
    • Panorama 2024
    • Panorama 2023
    • Panorama 2022
  • Tümü
  • Anasayfa
  • Gündem
    • Güncel
    • Yaşam
    • Söyleşi
    • Forum
    • Politika
  • Günün Manşeti
    • Karikatür
  • Kadın
  • Dünya
    • Ortadoğu
  • Kültür
  • Ekoloji
  • Emek
  • Yazarlar
  • Panorama
    • Panorama 2025
    • Panorama 2024
    • Panorama 2023
    • Panorama 2022
  • Tümü
Sonuç Yok
Tüm Sonuçları Görüntüle
Yeni Yaşam Gazetesi
Sonuç Yok
Tüm Sonuçları Görüntüle
Ana Sayfa Kadın

Evden kamusal alana; şiddet her yerde

21 Kasım 2026 Cumartesi - 23:00
Kategori: Kadın, Manşet, Söyleşi

25 Kasıma giderken, DER-MEZ’den psikolog Hüveyze Laleş Öngün ile psikolojik şiddeti konuştuk:

  • Bir kadının sesini kısmak, onu yalnızlaştırmak, dilini küçümsemek, korkusunu görmezden gelmek de şiddettir. Bu şiddete karşı en güçlü cevap, birbirimizin sesini duymak ve birlikte konuşmaya devam etmek
  • Psikolojik şiddet, kadını yalıtarak işliyorsa, iyileşme de bağ kurarak gerçekleşiyor. Kadın dayanışması tam olarak bunu sağlıyor: yalnızlığın yerine ortaklığı, utancın yerine tanıklığı, çaresizliğin yerine eylemi koyuyor
  • Kürt kadın hareketi bu açıdan çok öğretici bir deneyim. Çünkü bu hareket, kadınların yaşadığı şiddeti yalnızca ev içinde değil, devletle, savaşla, dil yasağıyla ve kendi toplumu içindeki erkek egemenliğiyle birlikte ele aldı

Heval Elçi

Şiddet her zaman bir kadının bedeninde iz bırakmıyor. Kadınların maruz kaldığı şiddet, kimi zaman bir tehditte, kimi zaman aşağılayıcı bir sözde, kimi zaman da yaşamlarını kuşatan sessiz bir denetimde karşılık buluyor. Fiziksel iz bırakmadığı için çoğu zaman görünmez kılınan psikolojik şiddet, kadınların özgüvenini, karar verme süreçlerini ve toplumsal yaşama katılımını etkiliyor. Ancak bu şiddet yalnızca bireysel ilişkilerden beslenmiyor; erkek egemen toplumsal yapı, ayrımcılık ve eşitsizliklerle de yeniden üretiliyor.

25 Kasım Kadına Yönelik Şiddete Karşı Uluslararası Mücadele Günü vesilesiyle, fiziksel şiddetin gölgesinde kalan psikolojik şiddeti ve onun toplumsal boyutlarını görünür kılmak amacıyla Mezopotamya Psikologlar Derneği-Komeleya Derûnnasên Mezopotamyayê’den (DER-MEZ) psikolog Hüveyze Laleş Öngün ile konuştuk.

  • Psikolojik şiddeti nasıl tanımlıyorsunuz? Bir kadın hangi davranışların psikolojik şiddet olduğunu nasıl ayırt edebilir?
Hüveyze Laleş Öngün

Psikolojik şiddet, bir kişinin diğerinin düşüncelerini, duygularını, kararlarını ve hayatını denetim altına almak için korkuyu, aşağılamayı ve yanıltmayı kullanmasıdır. Tek bir kötü söz ya da bir kavga değil, zamanla örülen bir denetim ağıdır. Sosyolog Evan Stark buna “zorlayıcı kontrol” der: Şiddetin amacı tek tek anlarda canı yakmak değil, kadının hayatını adım adım daraltmaktadır.

Bir kadın şu sorularla kendi durumunu tartabilir: Kendi fikrini söylemekten korkuyor mu? Ailesiyle, arkadaşlarıyla görüşmesi engelleniyor ya da bunun bedeli ağır mı ödetiliyor? Telefonu, parası, kıyafeti, nereye gittiği denetleniyor mu? Sürekli küçümseniyor, başkalarının önünde aşağılanıyor mu? Yaşadıklarını anlattığında “abartıyorsun”, “sen yanlış hatırlıyorsun” deniyor mu? Ve belki en önemlisi: Kendini yavaş yavaş kaybolmuş, eskisinden daha korkak, daha suskun mu hissediyor?

Psikolojik şiddetin en tehlikeli yanı gerçekten de gündelik hayatın olağan bir parçası gibi görünmesidir. Bir kadının kendini suçlaması, yaşadıklarını küçümsemesi ya da faili haklı görmesi bir zayıflık değil, şiddetin işleyişinin sonucudur. Sürekli “senin yüzünden” diyen biri, zamanla bu sözü kadının iç sesine dönüştürür.

Kısa vadede kaygı, uyku sorunları, sürekli tetikte olma ve bedensel yakınmalar görülür. Uzun vadede benlik algısı aşınır; kadın kendi kararlarına güvenmez, kendini değersiz görür. Depresyon, travma sonrası stres belirtileri ve yalnızlaşma ortaya çıkabilir. Fiziksel iz bırakmadığı için de bu yara çoğu zaman ne çevre ne de sağlık sistemi tarafından görülür.

  • Araştırmalar psikolojik şiddetin yaygın olduğunu gösteriyor ancak yeterince görünür değil. Bunun temel nedenleri neler?

Görünmez kalmasının birkaç nedeni var. Birincisi, iz bırakmaması. Bir aşağılanma, bir yalıtılma, yıllar süren bir korku ise kanıtlanması zor bir deneyimdir. Hukuk ve kurumlar da çoğu zaman gözle görülene itibar eder.

İkincisi, normalleştirme. Toplumsal cinsiyet rolleri, kadının denetlenmesini, kıskanılmasını, sesinin kısılmasını “olağan” sayar. Olağan sayılan şey şiddet olarak adlandırılmaz.

Üçüncüsü, adlandırma eksikliği. Kadınların bir kısmı yaşadığının bir adı olduğunu bilmez. İnsan kendi deneyimini anlatacak kavramlardan yoksun bırakıldığında, yaşadığı şey toplumsal olarak da görünmez kalır.

Dördüncüsü, utanç ve yalnızlık. Psikolojik şiddet kadını çevresinden kopararak işler. Konuşabileceği insanlar azaldıkça görünürlük de azalır.

Son olarak, ruh sağlığı alanı da bu görünmezliğe ortak olabiliyor. Şiddet gören bir kadın çoğu zaman “depresyon” ya da “kaygı bozukluğu” tanısı alıyor; şiddet ise sorulmuyor. Belirti tedavi ediliyor, kaynağı görünmez kalıyor.

  • Aile yapısı, toplumsal cinsiyet rolleri ve kadınlardan beklenen fedakârlık anlayışı psikolojik şiddetin sürdürülmesinde nasıl bir rol oynuyor?

Kadınlara çocukluktan itibaren fedakâr olmaları, aileyi bir arada tutmaları, “sabretmeleri” öğretiliyor. Bu beklenti psikolojik şiddetin en güçlü taşıyıcılarından biri. Çünkü şiddete itiraz etmek, ailenin dağılması, çocukların zarar görmesi ya da “iyi bir kadın” olmamak gibi anlamlarla yükleniyor. Kadın şiddeti değil, şiddete itiraz etmeyi bir suç gibi yaşıyor.

Burada sosyolog Sara Ahmed’in bir kavramı işe yarıyor: “neşe bozan feminist.” Ailedeki huzursuzluğu dile getiren kadın, huzursuzluğun kaynağı değil, huzuru bozan kişi olarak görülüyor. Bu yüzden pek çok kadın susmayı seçiyor.

Toplumsal algı da güçlü bir denetim aracı. ” El âlem ne der” kaygısı, boşanmış kadına yönelik damgalama, ailenin onuru üzerinden kurulan baskılar, kadını şiddetin içinde tutan görünmez duvarlar. Bu yüzden psikolojik şiddeti yalnızca bir çiftin arasındaki mesele olarak değil, toplumun kadına biçtiği rolün bir uzantısı olarak görmek gerekiyor.

  • Peki çalışma yaşamındaki mobbing, cinsiyetçi söylem ve değersizleştirme ruh sağlığını nasıl etkiliyor? Ekonomik bağımsızlık kadını korumuş oluyor mu?

İş yerinde maruz kalınan değersizleştirme, kadının yeterlilik duygusunu doğrudan hedef alıyor. Sürekli işi küçümsenen, fikri sahiplenilen, toplantıda sözü kesilen, görünüşü üzerinden yorum yapılan bir kadın zamanla kendi emeğinden şüphe etmeye başlıyor. Bu, kaygıyı, tükenmişliği, bedensel yakınmaları ve iş yerinden uzaklaşma isteğini beraberinde getiriyor. Mobbing çoğu zaman tek bir kişinin değil, susan bir kurumun eseri; bu yüzden kadın hem faile hem de kuruma karşı yalnız kalıyor.

Ekonomik bağımsızlık önemli bir koruyucu etken, çünkü kadına şiddet ortamından ayrılma imkânı veriyor. Ama tek başına güvence değil. Şiddet bu kez farklı biçimlere bürünebiliyor: kadının maaşına el koymak, işini bırakması için baskı yapmak, iş yerine gelip onu takip etmek ya da “çalışan kadın”ı ev işini ve bakımı ihmal etmekle suçlamak. Ekonomik şiddet de psikolojik şiddetin bir parçası. Kadının parası olması, o parayı kullanma özgürlüğü olduğu anlamına gelmiyor.

  • Sosyal medya ve dijital iletişim araçları, özellikle genç kadınlar açısından psikolojik şiddetin yeni alanlarından biri hâline geldi. Bunu nasıl değerlendiriyorsunuz?

Dijital şiddet, şiddetin mekân ve zaman sınırını ortadan kaldırıyor. Eskiden evin kapısı kapandığında biten taciz, artık cebimizdeki telefonla günün her saatine taşınıyor. Genç kadınlar için bu çok ağır bir yük.

Dijital şiddetin pek çok biçimi var: telefonun ve mesajların denetlenmesi, konum takibi, şifrelerin istenmesi, sahte hesaplarla taciz, özel görüntülerin rıza olmadan paylaşılması ya da bununla tehdit edilmesi, kişisel bilgilerin ifşası, toplu linç ve aşağılama kampanyaları…

Psikolojik etkisi derin. Görüntülerle tehdit edilen bir genç kadın, hem utanç hem de sürekli bir ifşa korkusu yaşıyor. Toplu linç, kişinin kendini kamusal alandan geri çekmesine yol açıyor; genç kadınlar susuyor, hesaplarını kapatıyor, fikirlerini söylemekten vazgeçiyor. Bu da kadınların kamusal alandan uzaklaştırılmasının dijital bir biçimi.

Burada önemli bir nokta var: Dijital şiddeti “sanal” diye küçümsememek gerekiyor. Beden ve ruh için yaşanan korku gerçek. Gençlerle çalışırken, mahremiyet, rıza ve dijital güvenlik konularını ruh sağlığının bir parçası olarak ele almak gerekiyor.

  • Şiddet uyguladığı iddia edilen kişinin aynı zamanda kamu otoritesini temsil etmesi durumunda kadının yaşadığı korkuyu nasıl etkiler?

Kadının korunmak için başvurması gereken otoriteyle şiddetin kaynağı aynı yerde durduğunda, korku katlanarak büyür. Psikolog Jennifer Freyd’in “ihanet travması” kavramı burada açıklayıcı: İnsanın güvenmek zorunda olduğu bir kişi ya da kurum tarafından zarar görmesi, travmayı çok daha derin ve yıkıcı kılar.

Böyle bir durumda kadının zihninde şu sorular döner: Kime şikâyet edeceğim? Şikâyet ettiğim yer, şiddet uygulayanın kendi kurumu değil mi? Anlatırsam bana inanılacak mı, yoksa ben mi suçlanacağım? Ailem, çevrem nasıl etkilenecek? Bu soruların gerçekçi cevapları kadını susmaya iter. Bu suskunluk bir zayıflık değil, tehdit altında hayatta kalmaya yönelik son derece anlaşılır bir tepkidir. Psikolojide “öğrenilmiş çaresizlik” olarak bilinen durum da burada ortaya çıkar: Kişi, ne yaparsa yapsın sonucu değiştiremeyeceğine inanmaya başlar.

Bu kişisel acıya toplumsal bir boyut da eklenir. Cezasızlık algısı yalnızca şiddet gören kadını değil, aynı coğrafyada yaşayan bütün kadınları etkiler. Korku bireysel olmaktan çıkar ve toplumsal bir denetim aracına dönüşür.

  • Burada Kürt kadınların deneyimini ayrıca ele almak gerekir mi?

Tabi ki. Hukukçu Kimberlé Crenshaw’ın “kesişimsellik” kavramının gösterdiği gibi, ayrımcılıklar yalnızca yan yana durmaz, birbirini çoğaltır. Bir Kürt kadın hem kadın olduğu için hem de Kürt olduğu için ayrımcılığa maruz kalabilir. Şiddete uğradığında kendi dilinde derdini anlatamayabilir, şikâyet ettiğinde kimliği nedeniyle inanılmayacağını düşünebilir, kamusal kurumlara karşı tarihsel bir güvensizlik taşıyabilir. Bu kesişim, şiddeti hem daha görünmez hem de daha yıkıcı kılar.

  • O zaman Kürt kadınların yaşadığı psikolojik baskıyı yalnızca aile ve toplumsal cinsiyet ilişkileri üzerinden değerlendirmek yeterli değil?

Hayır, yeterli değil. Kürt kadınların ruhsal dünyasını yalnızca aile içi ilişkiler üzerinden okumak, onların yaşadığı baskının toplumsal ve siyasal kaynaklarını görünmez kılar. Bu, acıyı özelleştirmek, yani toplumsal bir yarayı bireysel ya da ailevi bir soruna indirgemek anlamına gelir.

Kürt kadınların pek çoğu savaş, zorunlu göç, köy boşaltmaları, kayıplar ve yakınlarının yaşadığı şiddetle büyüdü. Kendi dilinde eğitim alamadı, kamusal alanda kendi dilini konuşmaktan çekindi. Kimliğini ifade etmek çoğu zaman bir risk olarak yaşandı. Bütün bunlar ruhsal dünyada iz bırakır: süreğen bir tetikte olma hâli, kendini ifade etmekte çekingenlik, aidiyet karmaşası ve kuşaktan kuşağa aktarılan bir yas.

Kürt kadınların ruh sağlığını konuşurken de ailenin yanında bu toplumsal ve tarihsel bağlamı mutlaka hesaba katmak gerekiyor.

  • Burada anadilde kendini ifade edememek de önemli diyebilir miyiz? Kürtçe konuştuğu için dışlanan, aksanı nedeniyle aşağılanan veya kimliğini gizlemek zorunda hissettiğini söyleyen bir kadının yaşadığı psikolojik süreci nasıl değerlendirirsiniz?

Anadil, insanın ilk sevildiği, ilk teselli edildiği, ilk kendini tanıdığı dildir. Bu dil aşağılandığında kişi yalnızca bir iletişim aracını değil, kendisinin bir parçasını da değersiz görmeye başlar.

Aksanı nedeniyle alay edilen bir kadın, konuşmadan önce kendini denetlemeye, cümlelerini tartmaya, sesini kısmaya başlar. Kimliğini gizlemek zorunda hisseden biri ise sürekli bir ikili hayat yaşar; bu da ciddi bir zihinsel yük ve tükenmişlik yaratır. Zamanla bir utanç ortaya çıkar. Ama bu utanç kadına ait değildir; onu utandıran dünyaya aittir.

Aynı dil, bir yandan bu utancın kaynağı olurken öte yandan büyük bir gurur ve direnç kaynağı da olabilir. Gurur ile utancın iç içe geçtiği bu ikili deneyim, aidiyet duygusunu sarsar, özgüveni zedeler ve kaygı, depresyon gibi ruhsal sorunlara zemin hazırlar. Ama dil sahiplenildiğinde, kişinin kendi diliyle yeniden bağ kurması aynı zamanda güçlü bir iyileşme kaynağına dönüşür. Kendi dilinde konuşabilmek ve anlaşılabilmek, kişinin kendisiyle yeniden barışmasının yollarından biridir.

  • Kadınların psikolojik şiddete karşı korunması ve destek alması açısından mevcut mekanizmaları nasıl değerlendiriyorsunuz? Kürtçe destek ve tercüman erişimi konusunda hangi eksiklikler var?

Kâğıt üzerinde bazı mekanizmalar var: 6284 sayılı Kanun psikolojik şiddeti de tanımlıyor, şiddet önleme merkezleri ve destek hatları bulunuyor. Ama uygulamada ciddi sorunlar var. Psikolojik şiddet çoğu zaman kanıtlanması zor bulunarak ciddiye alınmıyor, koruma kararları yeterince etkili uygulanmıyor ve kadınlar başvurdukları yerlerde yeniden yargılanabiliyor. İstanbul Sözleşmesi’nden çekilme de kadınlara verilen bir güvencenin geri alınması olarak yaşandı ve koruma mekanizmalarına duyulan güveni zayıflattı.

Anadil konusundaki eksiklikler ise çok daha belirgin. Kamuda Kürtçe psikolojik destek sunan birimler son derece sınırlı. Kürtçe bilen psikolog ve sosyal hizmet uzmanı istihdamı sistemli değil, kişisel tesadüflere bağlı. Ruh sağlığı alanında eğitimli profesyonel tercüman sistemi yok; çoğu zaman bir aile üyesi, hatta bazen çocuk tercümanlık yapıyor. Bu hem gizliliği hem de kadının kendini özgürce ifade etmesini ortadan kaldırıyor. Şiddeti anlatan bir kadın, failin akrabası olabilecek birinin tercümesine mahkûm kalabiliyor.

Bu yüzden DER-MEZ olarak anadilde psikolojik desteğin bir hak olarak tanınmasını, çok dilli bölgelerde dil yeterliliği olan uzman istihdamını, ruh sağlığı alanında eğitimli tercüman sistemini ve kadınların güvenle başvurabileceği, kolluktan bağımsız, toplum temelli destek merkezlerini savunuyoruz.

  • DER-MEZ bünyesinde anadilde destek konusunda çalışmalarınız var mı?

Bu talebi yıllardır kendi çalışmalarımızla da somutlaştırmaya çalışıyoruz. Covid-19 döneminde anadilde psikolojik danışmanlık hattı kurduk; anadilinde destek almak isteyenlere gönüllü psikologlarımız aracılığıyla ulaştık. Sur, Cizre ve Nusaybin’deki öz yönetim süreçlerinde ve sonrasında çocuklar ve kadınlarla psikososyal çalışmalar yürüttük, Fidanlık kampında Ezidi kadın ve çocuklarla çalıştık, Van’daki sel felaketinin ardından sahada yer aldık.

Bir yandan da anadilde çalışabilmek için gereken bilgiyi ve kaynakları üretmeye çalışıyoruz. Özgür Psikoloji Atölyeleri ve Akademi çalışmalarımızda feminist terapiden travmaya, çocuk istismarından savaş koşullarında psikolog olmaya kadar pek çok başlığı tartıştık. Bu çalışmaların önemli bir kısmında kadına yönelik şiddetle feminist terapi ilkeleriyle çalışmayı ve Cumartesi Anneleri deneyimi üzerinden kuşaklar arası direnişi ele aldık. 25 Kasım kapsamında da psikolojide ve sağlık hizmetlerinde erkek merkezli bilgi üretimini tartışan bir atölye hazırlıyoruz.

  • Kadın hareketlerinin dayanışma ve örgütlenme pratiklerini psikolojik şiddetle mücadele açısından nasıl değerlendiriyorsunuz?

Kadın hareketinin en önemli katkılarından biri, kadınların yaşadıklarını adlandırmasını sağlamak oldu. Bir kadın yaşadığını başka kadınların anlattığı deneyimlerde gördüğünde, “demek ki sorun bende değil” diyebiliyor. Bu, psikolojik şiddetin yarattığı kendini suçlama döngüsünü kırmanın en güçlü yollarından biri.

Kürt kadın hareketi ise bu açıdan çok öğretici bir deneyim. Çünkü bu hareket, kadınların yaşadığı şiddeti yalnızca ev içinde değil, devletle, savaşla, dil yasağıyla ve kendi toplumu içindeki erkek egemenliğiyle birlikte ele aldı. Kadın meclisleri, dayanışma ağları ve eğitim çalışmaları, pek çok kadının ilk kez “yaşadığım şey şiddetti ve benim suçum değildi” diyebildiği alanlar açtı. Bu yalnızca söylemde kalmadı, kurumsal pratiğe de dönüştü. Eş başkanlık sistemi kadınların karar mekanizmalarında eşit söz sahibi olmasını sağladı. Belediyelerdeki kadın birimleri, danışma merkezleri ve şiddet hatları, kadınların kendi dilinde dinlenebileceği güvenli başvuru alanları yarattı. Kadın kooperatifleri ekonomik bağımsızlığı dayanışmayla birleştirdi. Bu yapılar, psikolojik şiddetin en çok beslendiği iki şeye, yalnızlığa ve bağımlılığa, doğrudan müdahale etti. Hareketin erkek egemenliğini yalnızca devlette değil, ailede, aşirette ve gelenekte, yani kendi toplumunun içinde de sorgulaması da dönüştürücü bir adımdı.

Psikolojik şiddet, kadını yalıtarak işliyorsa, iyileşme de bağ kurarak gerçekleşiyor. Kadın dayanışması tam olarak bunu sağlıyor: yalnızlığın yerine ortaklığı, utancın yerine tanıklığı, çaresizliğin yerine eylemi koyuyor. Kürt kadınlarının deneyimi bunun toplumsal ölçekteki bir örneği. Kayıplarını, gözaltılarını, göçlerini ve bastırılmış dillerini tek başına taşımak yerine birlikte taşıyan kadınlar, acılarını tanıklığa ve mücadeleye dönüştürdü. Barış Anneleri’nin ve Cumartesi Anneleri’nin yıllardır sürdürdüğü dayanışma, yasın kolektif olarak tutulabildiği ve acının kamusal bir talebe dönüştüğü bir alan yarattı.

Elbette bu mücadelenin ağır bir bedeli de var. Gözaltılar, tutuklamalar, kayyum uygulamalarıyla kapatılan kadın kurumları ve sürekli baskı altında örgütlenmek, kadınlar üzerinde ciddi bir yük oluşturuyor. Bu yüzden mücadele eden kadınların kendi ruh sağlığının, dinlenme ve destek alma ihtiyacının da dayanışmanın bir parçası olarak görülmesi gerekiyor.

Bu yüzden kolektif mücadeleyi yalnızca politik değil, aynı zamanda iyileştirici bir pratik olarak görüyoruz. Bir kadının yaşadığı şiddet kişisel bir sorun gibi görünse de kaynağı toplumsal. Ona karşı verilen mücadelenin de toplumsal olması, kadınların hem kendilerini hem de birbirlerini güçlendirmesinin yolu. Biz de psikologlar olarak terapi odasının bu dayanışmanın yerini tutamayacağını, onunla birlikte düşünülmesi gerektiğini biliyoruz. Kürt kadın hareketi de bize psikolojik şiddete karşı en güçlü cevabın, kadınların birbirini duyduğu, birlikte karar aldığı ve birlikte direndiği alanlarda verildiğini gösteriyor.

  • Son olarak 25 Kasım vesilesiyle kadınlara nasıl bir mesaj vermek istersiniz?

Yaşadığınız şeyin bir adı var ve bu sizin suçunuz değil. Size kendinizi değersiz, yetersiz ya da suçlu hissettiren şey, çoğu zaman sizin içinizde değil, size dayatılan ilişkilerde ve koşullarda.

Yalnız değilsiniz. Yaşadıklarınızı bir kadınla, bir dostla, bir dayanışma ağıyla paylaşmak, yalnızlığın kırıldığı ilk an olabilir. Destek almak bir zayıflık değil, kendinize sahip çıkmanın bir yolu. Ve kendi dilinizde, kendi kelimelerinizle dinlenmek sizin hakkınız.

25 Kasım’da şiddeti konuşurken görünmeyen yaraları da hatırlayalım. Bir kadının sesini kısmak, onu yalnızlaştırmak, dilini küçümsemek, korkusunu görmezden gelmek de şiddettir. Bu şiddete karşı en güçlü cevap, birbirimizin sesini duymak ve birlikte konuşmaya devam etmek.

PaylaşTweetGönderPaylaşGönder
Önceki Haber

Barış ve demokratik toplum sürecinde cezalandırmanın sürekliliği

SON HABERLER

Evden kamusal alana; şiddet her yerde

Yazar: Yeni Yaşam
21 Kasım 2026

Barış ve demokratik toplum sürecinde cezalandırmanın sürekliliği

Yazar: Yeni Yaşam
21 Kasım 2026

 Yeni Parti’nin tutumu üzerine

Yazar: Yeni Yaşam
21 Kasım 2026

Sevk de yok tedavi de

Yazar: Yeni Yaşam
21 Kasım 2026

Kapitalizm iklim sorununu çözmez/çözemez

Yazar: Yeni Yaşam
21 Kasım 2026

Serdar Sincar

Deneyimi konuşmalıyız

Yazar: Yeni Yaşam
21 Kasım 2026

YCK-KURD’dan Sultanbeyli’de buluşma

Yazar: Yeni Yaşam
21 Kasım 2026

Bir Kategori Seçin Lütfen…

  • İletişim
  • Yazarlar
  • Gizlilik Politikası
[email protected]

© 2022 Yeni Yaşam Gazetesi - Tüm Hakları Saklıdır

Welcome Back!

Login to your account below

Forgotten Password?

Retrieve your password

Please enter your username or email address to reset your password.

Log In

Add New Playlist

E-gazete aboneliği için tıklayınız.

Sonuç Yok
Tüm Sonuçları Görüntüle
  • Tümü
  • Güncel
  • Yaşam
  • Söyleşi
  • Forum
  • Politika
  • Kadın
  • Dünya
  • Ortadoğu
  • Kültür
  • Emek-Ekonomi
  • Ekoloji
  • Emek-Ekonomi
  • Yazarlar
  • Editörün Seçtikleri
  • Panorama
    • Panorama 2025
    • Panorama 2024
    • Panorama 2023
    • Panorama 2022
  • Karikatür
  • Günün Manşeti

© 2022 Yeni Yaşam Gazetesi - Tüm Hakları Saklıdır