Halk Savunma Merkezi Komutanlık üyesi Murat Karayılan ilk adım olarak Öcalan’ın medya aracılığı ile konuşmasının “barışı toplumsallaştıracak” çok önemli gelişme olacağını ona özgü sade ve anlaşılır bir dille şöyle anlattı:
“Devlet veya AKP hükümeti ne diyor? “Öcalan’ın bırakılması veya özgürlüğü için toplum hazır değil” diyor. Siz toplumu hazırlamıyorsunuz ki! Şimdi bu iki yıldır Önder Apo’nun Türk devleti için nasıl bir yararı olduğunu Türk toplumu biliyor mu? Bilmiyor. Çünkü var olan gelişmeler için de “biz yaptık” diyorlar. Bu dönemde o kadar gelişme var, bölge kaynıyor. Herkes kendini savaşa hazırlıyor. Şimdi Türkiye böyle bir ortamda rahattır, değil mi? Neden rahattır? Bu süreç sayesinde rahattır. Yürütülen çalışmalar kamuoyuna doğru yansıtılırsa, toplumun kanaati değişecektir. Bunu kendileri yapmıyor, Önder Apo’nun yapmasına da izin vermiyorlar.”
Bu yalın ve herkesin kolayca anlayacağı açıklama, Öcalan’ın özgürlüğünün önemini Türk halkı açısından net biçimde ortaya koymuştur. Türk halkı olan bitenin kendisi açısından değerini bilmiyor. Müzakere sürecini “terörü bitirme” hatta “intikam alma” gibi bir şey olarak anlıyor. Çünkü devlet ve iktidar Türk halkına “düşmana karşı zafer kazanıldığını” anlatıyor.
Bu tutum barışın Türkler arasında toplumsallaşmasını önleyen en önemli etkendir. Çünkü bu savaş devletler arasında bir savaş değildir. Devletler arasındaki savaşta iki düşman devlet barış yaptıkları zaman “zaferi biz kazandık” diyerek halklarını barışa razı ederler. Ama elli yıllık savaş “vatandaş savaşıdır.” Tarafların savaşçıları aynı devletin vatandaşlarıdır. Barış imzalandığı gün yine aynı topraklarda birlikte yaşayacaklardır. O nedenle devlet ve iktidar müzakere sürecini “düşmanı yendik” kafasıyla halka anlattıkları zaman, savaş sona erse bile Türk halkı barış yaptığı Kürdistan savaşçılarını “yenik düşürdüğümüz düşmanlar” olarak görecektir. Önemli bir kesim böyle görmekte, azınlıkta olanlar ise “devleti ve iktidarı aslında yenik düşürdüğümüz teröristlere taviz vermekle” suçlamaktadırlar.
Neden böyle oluyor? Çünkü devlet ve iktidar Kürt sorununda çözümsüzlüğün savaşa sebep olduğunu kabul etmiyor. Türk halkından bu gerçeği gizliyor. Devlet ve iktidar “biz iki kardeş halkı birbirine düşüren yüz yıllık sebepleri ortadan kaldıracağız” dediği gün Türklerin arasında da “barış toplumsallaşacaktır.”
Ama demiyor. Hem demiyor, hem de Öcalan’ın demesine izin vermiyor. Sonuçta Kürdistan’da tüm kuşkulara ve kaygılara, devletin ve iktidarın zehirli diline rağmen barış toplumsallaştığı halde, bu zehirli dil Türklerin yaşadığı topraklarda barışın toplumsallaşmasını önlüyor.
Kürdistan’da her şeye rağmen barışın toplumsallaşması neyi gösteriyor? Hareket’in barışta ciddi, samimi ve kararlı olduğunu gösteriyor. Eğer devletin ve iktidarın zehirli dilini Hareket de kullansaydı, Öcalan böyle bir dili önlemek için kendi örgütünü bile en sert biçimde eleştirmeseydi, Kürt halkı özellikle barış anneleri ve kadınların öncülüğünde yüzlerce eylemle barış hedefinde böyle kenetlenmezdi. Hatta diyebilirim ki, PKK’nin ateşkes ilan etmesine karşı, otonom gruplar ortaya çıkar ve silahlı eylemler devam bile ederdi.
Etmedi. En öfkeli gençler bile dişlerini sıktı ve barış hedefinde birleşti. Bu beklenmeyen durumun değerini devlet de iktidar da biliyor. Müzakere sürecinin o gün başlayacağından habersiz iki fedai gerillanın Ankara’da devletin kalbindeki eylemlerini elbette unutmuyor. Ama unutmadıkları gerçeği Türk halkına anlatmıyor. “Öcalan ve Hareket sayesinde evlerimizde rahat uyuyoruz” demiyor. Öcalan’ın ve Hareket’in şiddeti tek bir kararla durdurmasının önemini, değerini, insan canı bakımından hayati oluşunu, daha da önemlisi şu devam eden bölgesel savaşlar ortamında devletin “beka sorununa” çözüm getirdiğini Türk halkından gizliyor.
Karayılan benim anlattığım hakikati, şaşırtıcı bir alçak gönüllülükle, kimsenin gözüne benim gibi sokmadan şöyle hatırlatıyor:
“Bu dönemde o kadar gelişme var, bölge kaynıyor. Herkes kendini savaşa hazırlıyor. Şimdi Türkiye böyle bir ortamda rahattır, değil mi? Neden rahattır? Bu süreç sayesinde rahattır.”
Bu sözlerin ne anlama geldiğini elbette devlet ve iktidar açıklamayı okur okumaz anlıyor. Ama Türk halkı, ona anlatılmadığı için anlayamıyor. Ne kazandığını göremiyor. Devletinin nasıl bir badireden kurtulma imkanı kazandığını değerlendiremiyor.
O halde izninizle ben anlatayım:
Eğer devlet nasıl bir beka sorunuyla yüz yüze olduğunu görmüş olmasaydı, Devlet Bahçeli üzerinden yıllardır barbarca tecrit altında tuttuğu Öcalan’ın kapısını çalmazdı.
Tehlike neydi? CİA ile birlikte çalışan Türk istihbaratı ABD ve İsrail’in İran’a karşı savaş açacağını biliyordu. Bu savaş açıldığı zaman Zap’ta ve tüm sahalarda gerillaya karşı savaşta çıkmaza giren Türk ordusunun böyle bir savaşın başlamasıyla büyük bir tehlikeye gireceğini anlamıştı. ABD ve İsrail’in PKK güçleriyle İran’a karşı yeni bir taktik ittifak ihtimalini hesaba katmıştı. Üstelik bu defa böyle bir ittifakın sonucunda gerillanın Rojava’da olduğu gibi devlet olmayan bir güce değil, çok daha ağır silahlarla İran’a karşı üstelik yüzbine ulaşacak bir güçle harekete geçmesi durumunda PKK’yle savaşta pat durumunun stratejik olarak bozulacağını ve ağır bir yenilgiyle Bakur’u bile kaybedebileceğini o anda fark etmişti.
Türk devleti İmralı kapısını o nedenle çaldı ve araladı.
Öcalan ve Hareket bu durumda ne yaptı? ABD ve İsrail’in taktik ittifak önerisini reddetti. Reddetmeseydi, ne olurdu? Türk devleti “hayat memat” meselesiyle yüz yüze gelirdi. Savaş hem İran’da hem de Türkiye’nin içinde devam ederdi. Yeni teknolojiyle donanmış gerilla ile Türk ordusu arasındaki denge kökten değişir, Türkiye’nin bütün şehirleri ve sivil halkı hedef haline gelirdi. Hiç kuşkusuz Kürdistan’ın da şehirleri ve sivil halkı dehşetli bir yıkım altında kalırdı. Savaşın nasıl sonuçlanacağını hiç kimse tahmin bile edemezdi.
Karayılan’ın sözlerini bir kere daha tekraren aktarayım ki, “müzakere sürecinin”, bu süreçte Öcalan ve Hareket tarafından Türk devletine kazandırdıklarının değerini ve hayati önemini Türk halkı kavrayabilsin:
“Bu dönemde o kadar gelişme var, bölge kaynıyor. Herkes kendini savaşa hazırlıyor. Şimdi Türkiye böyle bir ortamda rahattır, değil mi? Neden rahattır? Bu süreç sayesinde rahattır.”
Evet. Türkiye iki yıldır rahattır. Şu dünya şartlarında rahata alışmaktan tehlikeli hiçbir şey olmaz. O halde bu gerçekleri Öcalan tüm medya aracılığı ile Türklere anlatsın ki, devleti, iktidarıyla birlikte herkesin rahatı kaçsın.
Kaçsın ki müzakere süreciyle oyun oynanmayacağını, Öcalan’ın ömrüyle hesap yapılamayacağını, Türkiye’nin Britanya ve İspanya gibi müzakere sürecini bölgesel çatışmalardan uzakta on yıl, on beş yıl süründürme gibi bir lükse Karayılan’ın anlattığı gibi sahip olmadığını devlet ve iktidar acilen anlasın.
Anlasın ki, Türklerin de gerçekleri anlaması için ya kendisi konuşsun ya da Öcalan’ın konuşmasına izin versin.









