Geçmişte HABAŞ’ta çalışan metal işçisi ve Ege İşçi Birliği Sözcüsü Yücel Memiş ile konuştuk:
- Ölen işçilerden Göksel Ünal’ı belki bilirsiniz. Daha ilk gününde üretimdeydi ve yaşanan katliamda yaşamını yitirdi. HABAŞ’ta iş güvenliği eğitiminin işçilere işe başlarken verilmediğini, daha ilk gününde üretime sokulan Göksel Ünal örneğinden çok açık biçimde görüyoruz
- Ülke toplu ölümler ülkesine döndü. Her ölümden sonra medya meseleyi arabesk bir hâle getiriyor. Oysa durum böyle değil. Ortada bir kapitalist var, muazzam bir kâr var ve işçi kanı üzerinden yükselen bir büyüme var. Bu denetimsizlikle birlikte göz göre göre ölüm geliyor
- Şunu unutmayalım: Sendika dediğimiz şey bir masa, üç sandalyeden ibaret değildir. Sendika dediğimiz şey işçinin kendisidir; onun emeği, onun alın teridir. İşçi sınıfı kendi haklarına ve geleceğine sahip çıkabilirse yalnızca ekonomik koşullarını değil, ülkedeki ağır siyasal atmosferi de değiştirebilecek güce sahip sınıftır
Deniz Bakır
İzmir Aliağa’da bulunan HABAŞ Demir Çelik Fabrikası’nda yaşanan patlamanın ardından iş cinayetleri yeniden Türkiye’nin gündemine oturdu. İSİG verilerine göre her gün en az 6 işçi iş cinayetlerinde yaşamını yitiriyor. SGK verilerine göre ise yalnızca 2024 yılında iş kazası geçiren sigortalı sayısı 733 bin 646’ya, yaşamını yitirenlerin sayısı ise 1.897’ye yükseldi.
Bu veriler, adeta bir savaş bilançosunu andırıyor. İşçilerin yaşamak için ölümle koyun koyuna olduğu bu tablo, istatistiksel rakamlardan ibaretmiş gibi sunuluyor. Oysa işçinin canının patronların kârından daha değersiz sayıldığı bu tablonun arkasında tarifsiz acılar ve sorunlar yumağı bulunuyor.
Bu gerçeklikten hareketle HABAŞ’ta yaşanan katliamı ve sonrasında yaşananları, sosyal medyada yayılan ve birçok işçinin duygularına tercüman olan “Artık yeter, iş kazası demeyin” haykırışıyla görünür kılan daha önce HABAŞ’ta çalışan metal işçisi ve Ege İşçi Birliği sözcüsü Yücel Memiş ile konuştuk.
- HABAŞ’ta yaşanan katliamın ardından ortaya çıkan veriler, facianın göz göre göre geldiğini gösteriyor. Öncelikle patlamadan önce fabrikadaki çalışma koşulları ve iş güvenliği tablosuna dair bilgilerinizi paylaşır mısınız?
HABAŞ’ta yaşanan katliam, çok ciddi güvenlik sorunlarıyla dolu bir zeminin üzerinde gerçekleşti. Öncelikle şunu ifade edebilirim: Burası demir-çelik fabrikası; haddehane ve çelikhane bölümleri var. Yoğun bir toz bulutunun ve ağır bir çalışma biçiminin olduğu bir alan. Dolayısıyla burada dikkat çok önemli. Fakat maalesef HABAŞ’taki güvenlik sorunlarından biri, yeni alınan işçilerin herhangi bir eğitimden geçirilmeden doğrudan üretime sokulmasıdır.
Ölen işçilerden Göksel Ünal’ı belki bilirsiniz. Daha ilk gününde üretimdeydi ve yaşanan katliamda yaşamını yitirdi. HABAŞ’ta iş güvenliği eğitiminin işçilere işe başlarken verilmediğini, daha ilk gününde üretime sokulan Göksel Ünal örneğinden çok açık biçimde görüyoruz.
Bunun dışında ücretler de çok ciddi bir sorun. Burada 4 bin 500-5 bin çalışan var ve bunların tamamı HABAŞ çalışanı olarak görünmüyor. Bir kısmı kadrolu ve sendikalı, bir kısmı beyaz yakalı; bir kısmı ise kendi içinde daimi taşeronlar ve dış taşeronlar olarak bölünmüş durumda. Daimi taşeron dediğimiz işçiler de üretimin içerisinde çalışıyor. Bu bile başlı başına hukuk dışı. Bu dağınıklık, içerideki 4 bin 500-5 bin işçinin herhangi bir sorun yaşandığında ortak davranmasının önündeki en büyük engellerden biri.
Ücret sorunu da var. Belki sendikalı ve kadrolu işçilerin ücretlerinin daha iyi olduğunu düşünebilirsiniz ama maalesef böyle bir durum yok. Burada ücretleri 80-90 bin lira civarında olan işçilere sürekli girdi-çıktı yapılıyor. Üstelik bu, sendikalı işçilere de uygulanıyor. İşçiler işten çıkarılıp yeniden işe alınıyor ve daha düşük ücretle çalıştırılıyor. Düşük ücretle çalışan işçiler, bugünün hayat koşullarında daha fazla mesai yapmak zorunda kalıyor. Bu da düşük ücretin yanında daha ağır çalışma koşullarını beraberinde getiriyor.
Bir diğer sorun ise devlet denetimleri. Daha önce Ege İşçi Birliği sayfamızda da dile getirdik. Devlet denetimleri maalesef çok önceden haber verilerek yapılıyor. Denetim gelmeden bir hafta, 10 gün önce işyerine haber veriliyor; işyerinde işçilere bilgi veriyor. Dolayısıyla denetimden önce çalışma ortamı denetime uygun hâle getiriliyor, bir şekilde düzeltiliyor.
Daha da kötüsü, olayın yaşandığı enkaz alanında çok ağır bir durum yaşanıyor, 19 işçi yaşamını yitiriyor ve aynı gün işçiler vardiyaya çağrılıyor. Düşünün, bir fabrikada 19 kişi ölmüş ve işçiler vardiyaya çağrılıyor. Üstelik bu, bakanların Aliağa’ya geldiği gün yaşanıyor. Bu durum, yaşanan iş cinayetine rağmen en ufak bir ders alınmadığını ve çalışma biçiminin nasıl vahşice sürdürüldüğünü gösteriyor.
- İşçilerin patlamadan 3 gün önce fabrika duvarına astığı pankart. Patlama sonrasında hastane önünde isyan ettiğiniz görüntüler birçok işçinin duygularına tercüman oldu. Patlamayı nasıl duydunuz, hastaneye nasıl gittiniz? Sizi o tepkiye götüren süreci anlatır mısınız?
Patlama günü hastane önünde yaşanan tepkinin nedeni aslında yalnızca o gün, o anda yaşananlarla ilgili değildi. Bunun bir arka planı vardı.
HABAŞ’ta yaşanan katliam sadece HABAŞ’a özgü bir durum değil. HABAŞ’ta toplu hâlde yaşandığı için bu kadar çok gündem oldu. Ancak o havzanın tamamında, Kılıçlar’da, İDÇ’de de birçok işçi ölümü ve göçük yaşandı. Bir dönem Tüpraş’ta meydana gelen patlamada da 4 işçi yaşamını yitirmişti.
Bu nedenle biz yıllardır bu havzada iş cinayetlerine karşı önlemler alınmasını, çalışma koşullarının düzeltilmesini talep ediyoruz. Hatta Aliağa’da uzun zamandır tam teşekküllü bir hastane talebini de gündeme getiriyoruz. Çünkü burası petrokimya, demir-çelik ve ağır sanayinin bulunduğu bir bölge. Dolayısıyla burada uzuv kopmaları ve yanık vakaları için özel ünitelerin bulunması gerekiyor. Birçok işçi, uzuv kopması yaşandığında çok daha uzak yerlere götürülüyor. Bu zaman kaybı nedeniyle kimi işçiler yaşamını yitiriyor, kimileri de kopan uzvuna bir daha kavuşamıyor. Biz bu havzada yaşanan iş cinayetlerine sürekli dikkat çekiyorduk.
HABAŞ’taki bu toplu katliamdan yalnızca üç hafta öncesine gidelim. 21 Ekim’de Hakan Doğan 8 metre yükseklikten düşüyor. Arkadaşlarının bize aktardığı kadarıyla üzerinde herhangi bir emniyet kemeri bulunmadığı söyleniyor. Yine 5 Kasım’da Eyüp Eğili, lastik patlaması sonucu yaşamını yitiriyor. Arkadaşlarının bize verdiği bilgiye göre iş yerinde yaşamını yitirmesine rağmen doğrudan ambulansa yüklenerek hastaneye götürülüyor, savcı beklenmiyor.
5 Kasım’dan 9 Kasım’a kadar geçen dört gün boyunca paylaşımlar yaptık. Sürekli, “Aliağa’da, HABAŞ’ta önlemler alınmıyor. Burada iş cinayetleri yaşanıyor ve bu cinayetlerin üzeri kapatılıyor, duyulmuyor. HABAŞ’ta daha büyük ölümlerin yaşanmaması için önlemlerin alınması gerekiyor” diyorduk.
Bununla da yetinmedik. HABAŞ’ın yeni inşa ettiği haddehanenin dış tarafına “HABAŞ’ta iş cinayetine artık yeter” yazılı bir pankart astık. Pankart ertesi gün kaldırıldı. Bu olaydan dört gün sonra korktuğumuz başımıza geldi ve büyük bir patlama yaşandı. 19 işçi kardeşimizi maalesef çok feci şekilde kaybettik.
Şimdi empati yapıp kendinizi benim yerime koyun. Haftalarca, günlerce buradaki iş cinayetlerini gündeme getiriyorsunuz, “Önlem alın” diyorsunuz ama bu önlemlerin hiçbiri alınmıyor. Aynı rahatlıkla çalışmaya devam ediliyor. Ardından patlamayı duyduğumuzda hastaneye gittik. Öyle büyük bir patlamaydı ki kulaklarımızı sağır edebilecek güçteydi.
Hastaneye gittiğimizde gördüğümüz şey, acılı ailelerin bir kenarda bekletilmesi ve hastaneye yaklaştırılmamasıydı. Çünkü hastanenin etrafında etten bir duvar örülmüştü. Özel harekât, polisler ve siviller oraya doluşmuş, hastanenin önünü kapatmıştı. Aileler içeriden haber alamıyordu. Ne olduğuna dair bilgileri yoktu. Ne polis ne doktorlar biliyordu. Kimseye ayrıntılı ve doğru bir bilgi verilmiyordu.
Bir insanın canı bu kadar yanarken önüne bir de böyle bir set koyarsanız bu çok vicdani, çok insani bir şey değil. Biz o alana gittiğimizde gördüğümüz manzara bize şunu gösterdi: Biz çalışırken, emek harcarken, alın teri dökerken önlem almayanlar; öldükten sonra hakkımızı aradığımızda, isyanımızı dile getirdiğimizde ya da “Burada ne oluyor?” diye sorduğumuzda önümüze etten bir duvar örebiliyorlar. O etten duvar bizim sırtımızdan büyüyen sermayenin kârını koruyor.
Böyle bir manzarayı gören ve haftalardır “Önlem alın” diyen bir insan için bu, öfkenin son noktasıydı. Artık bunun normalleşmemesi gerektiğini düşünerek, “Artık yeter, önlem alın dedik dinlemediniz. Artık yeter, artık ölmek istemiyoruz” diye isyan ettik.
Çünkü ülke toplu ölümler ülkesine döndü. Her ölümden sonra medya meseleyi sürekli “Çocuğu vardı, eşi vardı, evlenecekti, ilk iş günüydü” gibi ifadelerle romantize ediyor, ajite ediyor, arabesk bir hâle getiriyor. Oysa durum böyle değil. Ortada bir kapitalist var, muazzam bir kâr var ve işçi kanı üzerinden yükselen bir büyüme var. Bu denetimsizlikle birlikte göz göre göre ölüm geliyor. Bunun en basit örneği, gördüğümüz gibi HABAŞ’tır.
O günkü isyanımızın nedeni de alınmayan önlemler sonucunda yaşamını yitiren 19 işçinin önüne konulan barikatlardı. Bizi rahatsız eden ve o günkü öfkemizi bu şekilde dile getirmemize neden olan şey buydu.
Şirketin iş güvenliği konusundaki sicilinin kabarık olduğu, patronun daha önceki işçi ölümlerinde de cezasızlıkla kurtulduğu belirtiliyor. Son olayda ev hapsi kararı verilmesinin ardından fabrikaya telefon sokulmasının yasaklandığı da basına yansıdı. Bu tabloyu nasıl değerlendiriyorsunuz?
Rüştü Başaran’a ev hapsi verildi ve bu süreçte evinden iş yerine “Telefonla içeri girmeyin” diye talimat gönderdi. Şimdi Rüştü Başaran neyi saklıyor ya da neden böyle bir talimat veriyor? Bunca zamandır telefonlar içeri girerken bugün neden giremiyor?
Öncelikle patlama yaşanıyor ve hemen sonrasında işçiler vardiyaya çağrılabiliyor. Çünkü üretim lazım, büyümek lazım! İşçilerin ölümü değil, sermayenin büyümesi düşünülüyor.
Diğer yandan Çalışma Bakanı’nın alana geldiği gün ‘İlk verilere göre ihmal olmadığını’ söylüyor, ‘sonrasına bakılacağı ifade ediliyor. Alelacele söylenen ilk şey bu oluyor. Oysa bunun söylendiği gün işçiler vardiyaya çağrılıyor.
Yine biliyorsunuz, enkaz alanına girmek isteyen birçok kurum oluyor ama nedense daha çok yandaşlar içeri alınıyor. Mesela Menemen Belediye Başkanı sürekli örnek gösteriliyor. Menemen Belediye Başkanı’nın enkaz alanında ne işi var? Ne tür bir teknik deneyimi, ne tür bir teknik bilgisi var? Ne yapabilir, ne söyleyebilir, neyi görebilir? Ama Makine Mühendisleri Odası maalesef bu alana giremiyor.
Makine Mühendisleri Odası içeri alınmadığında ortaya bir şaibe durumu çıkıyor. Bu işin teknik ayrıntılarını anlayabilecek insanları neden içeri sokmazsınız da bu konuda herhangi bir teknik vasfı olmayan bir insanı nasıl içeri alırsınız?
Böyle kapalı bir ortamda ister istemez kafanızda onlarca soru oluşuyor. Eğer enkaz alanında böyle bir sorun varsa aynı sorun başka alanlarda da olabilir. Bunun riski var. Şimdi bunun üzerine bir de telefonları yasaklarsanız demek ki bir şeyi gizlemeye, saklamaya çalışıyorsunuz.
Çünkü bu, alelade yaptığınız bir şey değil. Bunu öyle sert biçimde uyguluyorsunuz ki “Telefonla içeri giremezsin, telefonla gelen içeri giremez” diyerek adeta karşı duruş sergiliyorsunuz. Bir şekilde içeride yaşanan durumu gizlemeye çalışıyorsunuz. Ben böyle ifade edeyim.
- İşçiler telefon yasağını kabul etmeyerek eyleme geçti. Önce Türk Metal Sendikası’nın, ardından jandarmanın müdahalesi kameralara yansıdı. Birçok işçi darp edilerek gözaltına alındı. Bu yaklaşımı nasıl yorumluyorsunuz? Orada ne oldu?
Biz alana gittiğimizde işçiler bizi çağırdı. “Telefonlarla girişimize izin verilmiyor” dediler. Zaten insanlar yakınlarını kaybetmiş, onlara yas hakkı bile tanınmamıştı. Ücretli izin verilmediği için ölen arkadaşlarının cenazelerine gidememişlerdi. Ölen arkadaşlarının ailelerine taziyeye bile gidememişlerdi.
Bununla da yetinmiyorsunuz. Böyle bir travma yaşayan işçiyi fabrikaya çağırıyorsunuz. Hem de ailesinin ve yakınlarının tedirgin olduğu bir dönemde telefonuna el koymaya çalışıyorsunuz.
Biz oraya gittiğimizde Türk Metal Sendikası’nın yaptığı şey, sanırım işçileri içeri almamak olmuş. Bu bir tepkiydi ama biz bu tepkiyi çok yetersiz bulduk. Çünkü karşımızda pervasız bir patron ve rahat davranan bir çalışma biçimi var. Dolayısıyla eylemin pasifliğini yadırgadık. Bunun pasif olduğunu söyleyerek, “Sesimizi, bizi rahatsız eden, bize huzur vermeyen bu sistemde kimse huzurlu olmasın” dedik. Çünkü HABAŞ, bu havzanın bütününde yaşanan sorunların toplamıdır.
“Dolayısıyla tepkimizi diğer işçi arkadaşlarımıza da yayalım” diyerek işçiler bir yol kapatma eylemi kararı aldı. Bu sırada bize saldıranlar Türk Metal temsilcileri değildi. Bize saldıranlar fabrikanın muhasebe görevlileri ve güvenlik amiriydi. Bunu sonradan öğrendik. İlk başta işçiler bize sendikanın saldırdığını söylemişti ama saldırıyı sendikadan ziyade bu kişiler gerçekleştirmişti.
Sonrasında sendika temsilcisi gelip “Yeter, buradan uzaklaşın” gibi sözlerle müdahale etti. İşçiler buna da tepki gösterdi çünkü sendikaya güvenlerini yitirmişlerdi.
Biz yolu kapattık. Yolu kapattıktan yaklaşık 10 dakika sonra telefonla girişe izin verildi. 20 dakika sonra da 4-12 vardiyası iptal edildi. Daha sonraki süreçte beş gün ücretli izin konusu tartışıldı ve çelikhane bölümünün belli bir kısmına pazartesi gününe kadar beş gün ücretli izin verildi.
Şimdi bakın, siz orada bir sendikasınız ama işçilerin temel haklarının hiçbirini sahiplenmiyorsunuz. Patronun dayattığı her şeyi bir şekilde yumuşatarak işçiye kabul ettiriyorsunuz. İşçilerin Türk Metal’e öfkesi var. Bu öfkenin en büyük nedenlerinden biri de bu.
Burada bunca sorun yaşanmışken, bilirkişi raporunda birçok eksiklikten, su borularının çatlak ve yetersiz olmasından söz ediliyor. Raporu henüz tam okuyamadım ama ilk okuduğumuz maddelerde çok ciddi eksiklikler var. Böyle eksiklikler varsa ve siz burada bir sendikaysanız, bu sorunu nasıl görmezden gelirsiniz? “Çalışmaktan kaçınma hakkı” denilen hakkı neden öne çıkarmazsınız? Bu hakkı kullansaydınız o insanlar ölmeyecekti ve güvenlik önlemleri daha sıkı alınacaktı. Ama maalesef Türk Metal, sermayenin yarattığı çalışma ortamına uyum sağlamış.
Türk Metal bunu yalnızca HABAŞ’ta yapmıyor. Bakın, Eyüp Bey öldüğünde tek bir başsağlığı mesajı yok. Hakan Doğan öldüğünde de başsağlığı mesajı yok. 2023’te iki kişi daha yaşamını yitirdi. Diyelim ki başsağlığı mesajı yayımlandı; bunun bile tek başına bir anlamı yok. Siz önlem almadıktan sonra başsağlığı mesajı yayımlamanın da çok anlamı kalmıyor.
Burada 19 kişi ölmeden önce de belli hatalar, belli iş güvenliği sorunları vardı. Maalesef Türk Metal bunlara göz yumuyor. İşçiler beş gün sonra eyleme çıktığında ise “Haberim yoktu, çalıştığınızdan haberim olsaydı” diyor. Ya da ölen insanlar üzerinden ajitasyon yaparak “Ben cenazelere gittim, o yüzden gelemedim” diyor. E siz gittiniz de işçiler gidemedi; kendi arkadaşlarının cenazesine katılamadı.
Dolayısıyla Türk Metal süreçte bir tepki örgütlemek yerine o tepkiyi yönetmeye çalışıyor. Onu yumuşatmaya, aynı sistemin içine yeniden oturtmaya çalışıyor. Türk Metal artık bizim için bir sendika değil. Yaşananların, yaptıklarıyla ya da daha doğrusu yapamadıklarıyla suç ortağıdır.
Türk Metal’in sicili de ortadadır; 2015 Metal Fırtına’dan bellidir. 1980 yılından bugüne misyonu gereği de zaten böyledir. İşçilerin tepkisi gayet doğal. Çünkü biz daha slogan atmadan işçiler alanda kendi kendilerine “Türk Metal istifa” diye slogan attılar. Bu suç çetesini sırtlarından atmak istiyorlar. Böyle ifade edeyim.
- Türk Metal Sendikası iş güvenliği tedbirlerinin alınması konusunda denetim rolünü yerine getirmedi ve gerektiğinde tavır almadı diyorsunuz anladığım kadarıyla, doğru mu?
Yaşanan durumda çalışmaktan kaçınma hakkının kullanılmaması başlı başına bir sorun.
İkincisi, fabrikaya yeni giren işçilerin işe başlarken yaşadığı iş güvenliği eksikliğini sendikadan daha iyi kimse göremez. Göksel Ünal’ın o gün üretimde ne işi var? Bu bile aslında bir sendikanın temel sorunlarından biridir. Sendika yalnızca işçilerin ekonomik haklarını değil, onların yaşamını da belli yönleriyle güvence altına almak zorundadır.
Diğer yandan Eyüp Bey ve Hakan Doğan var. Göz göre göre gelen bir cinayetler serisi yaşanıyor. Bu ölümlere karşı fabrikada ne tür önlemler alınmıştır, hangi adımlar atılmıştır? Bu ölümlerin temel nedeni nedir, nereden kaynaklanmıştır? Bunlara dair en ufak bir açıklama yok.
Üçüncü olarak, bir sendikanın olduğu yerde neden taşeron vardır? Bir fabrikada bir yanda kadrolu işçiler, diğer yanda taşeron işçiler bulunuyor. Taşeronun varlığı, kadrolu işçiyi de güvencesiz hâle getirmez mi? “Benim durumum bundan daha iyi, olanlara da ses çıkarmayayım” gibi bir noktaya getirmez mi? Bugün sendikalı ve kadrolu işlerde ücretler yüksek olduğu için geriye doğru çekiliyor. İşçiler de buna ses çıkaramaz hâle geliyor.
Esasında Türk Metal orada örgütlülüğü değil, örgütsüzlüğü temsil ediyor. Örgütsüzlüğü örgütlüyor. Çünkü örgütlü olmak demek bu duruma tepki göstermektir. Çalıştığın koşulları düzeltmek için adım atmaktır. Hakkını gasp eden ya da ücretini düşüren sermayeye karşı örgütlü gücünü, üretimden gelen gücünü gösterebilmektir.
Türk Metal’in burada tam anlamıyla yaptığı şey ise Rüştü Başaran’ın yarattığı durumu işçiye uygun hâle getirmektir.
Bu, Türk Metal için genel bir misyondur. Çünkü Türk Metal, 1980 darbesinde kapatılmayan tek metal sendikasıdır. Kapatılmamasının temel sebeplerinden biri de oynadığı bu misyondur. Bakın, 12 Eylül darbesinde sıkıyönetime övgüler yağdıran Vehbi Koç, Türk Metal Sendikası’nı bütün fabrikalarına bizzat kendi eliyle sokmuştur. Bugün Ford’da, Arçelik’te, Türk Traktör’de; Koç’un bütün fabrikalarında Türk Metal vardır.
Dolayısıyla Türk Metal bir sendika değil, sermayenin sömürü düzeninin ortağıdır. Bizim gözümüzde işçileri baskı altında tutan bir suç çetesidir. Türk Metal’in genel misyonu budur.
- Son olarak söylemek istediğiniz bir şey var mı?
Düşünün, burası Aliağa havzası. Demir-çelik ve petrokimya sanayisinin bulunduğu böyle bir yerde sağlık ocağı ayarında bir hastane var ve bu hastane yetersiz. Socar, Tüpraş, HABAŞ ve İDÇ patronları bugün Türkiye’nin en büyük 500 şirketi arasında, en üst sıralarda yer alıyor. Ancak kazandıklarını, işçilerin sırtından elde ettikleri kârı işçilerin yaşamı için bile harcamıyorlar. HABAŞ işçilerinden petrokimya işçilerine, gemi söküm işçilerine kadar hepimiz için bugün yarattığımız değerden bize düşen pay maalesef ölüm, yoksulluk ve sefalet. Bunu değiştirmek bizim elimizde. Kendi iş güvenliğimizi ve yaşam güvencemizi kendi elimize almak, çocuklarımıza iyi bir gelecek sunmak yine bizim elimizde.
Buradan bütün işçilere seslenmek istiyorum. Üretimden gelen gücümüzü kullanabileceğimiz fabrika komitelerinde daha fazla yan yana gelelim. Kendi sorunlarımızı talepler hâline getirip bunlar için mücadele edelim. Ancak bu mücadeleye, maalesef az önce ifade ettiğim gibi, adına sendika denilen bu suç çetesini, Türk Metal Sendikası’nı sırtımızdan atarak başlayalım.
Şunu unutmayalım: Sendika dediğimiz şey bir masa, üç sandalyeden ibaret değildir. Sendika dediğimiz şey işçinin kendisidir; onun emeği, onun alın teridir. İşçi sınıfı kendi haklarına ve geleceğine sahip çıkabilirse yalnızca ekonomik koşullarını değil, ülkedeki ağır siyasal atmosferi de değiştirebilecek güce sahip sınıftır.
Yaşamak için işçileri örgütlenmeye ve mücadeleye davet ediyorum.









