• İletişim
  • Yazarlar
  • Gizlilik Politikası
17 Kasım 2026 Salı
Sonuç Yok
Tüm Sonuçları Görüntüle
ABONE OL!
GİRİŞ YAP
Yeni Yaşam Gazetesi
JIN
  • Anasayfa
  • Gündem
    • Güncel
    • Yaşam
    • Söyleşi
    • Forum
    • Politika
  • Günün Manşeti
    • Karikatür
  • Kadın
  • Dünya
    • Ortadoğu
  • Kültür
  • Ekoloji
  • Emek
  • Yazarlar
  • Panorama
    • Panorama 2025
    • Panorama 2024
    • Panorama 2023
    • Panorama 2022
  • Tümü
  • Anasayfa
  • Gündem
    • Güncel
    • Yaşam
    • Söyleşi
    • Forum
    • Politika
  • Günün Manşeti
    • Karikatür
  • Kadın
  • Dünya
    • Ortadoğu
  • Kültür
  • Ekoloji
  • Emek
  • Yazarlar
  • Panorama
    • Panorama 2025
    • Panorama 2024
    • Panorama 2023
    • Panorama 2022
  • Tümü
Sonuç Yok
Tüm Sonuçları Görüntüle
Yeni Yaşam Gazetesi
Sonuç Yok
Tüm Sonuçları Görüntüle
Ana Sayfa Yazarlar Mehmet Nuri Özdemir

Sisifos sandığı

17 Kasım 2026 Salı - 23:00
Kategori: Mehmet Nuri Özdemir, Yazarlar

‘Çürüyen içki değil kabın kendisidir.’

Epikürüs

2026 yılında bir dizi seçim sonucu ve sokak hareketi, otoriterleşen sağ popülist iktidarların zayıflayabileceğini gösterdi. Macaristan, Sırbistan ve Brezilya’da seçimler yapıldı ve popülistler aleyhine sonuçlar alındı. ABD’de Trump, İsrail’de Netanyahu kaybetti. Seçim sonuçlarının yanı sıra sokaklar hareketli. Fransa başta olmak üzere batı ülkelerinde halk protestoları devam ediyor. Bu gelişmeler bize ne söylüyor?

Yaşananlar, kitlelerin sandıkta veya sokakta tepki verebildiğini ve iktidarların değişebildiğini gösteriyor. Ancak aynı gelişmeler, “kabın” ne kadar az sarsıldığını da ortaya koyuyor. Popülist iktidarların zayıflama belirtisi göstermesi halklara umut veriyor vermesine ama sistemde kalıcı gedikler açmakta yetersiz kalıyor, gerçek sorunlar palyatif müdahalelerle öteleniyor. Özellikle yeni iktidarların hızlıca müesses nizam ile uzlaşması halkın umutlarını başka baharlara erteliyor. Bu durum Sisifos misali, kitleleri bir sandığa, bir sokağa sürüklüyor.

Müesses nizamın halkın neye itiraz edilebileceğini rahatlıkla manipüle edebileceğini söylemek abartı gibi gelmemeli. Protestoların arka planında birçok ülkede yolsuzluk, yargı, sağlık, eğitim ve sosyal sistemlerini iyileştirilmesi var. Bu sorunlar nasıl ortaya çıktı? Bir çok ülkede muhalefetin itiraz ettiği başlıklarda reformlar yapmak, kamusal alanı bu talepler doğrultusunda revize etmek dünyanın büyük zenginliklerini yöneten elitler için son kertede çok zor değil. Bir iki rötuşla kitleler evlerine dağılabiliyor. O da olmazsa nizamı çok da sarsmayan muhalefet partileri başa getiriliyor.

AB ülkelerinde araya bir iki göçmenin, ABD’de bir-iki popülist Müslüman‘ın veya siyahi yurttaşın serpiştirilmesi İslamcı radikalleri ve siyahi yurttaşları yatıştırmaya dönük taktikler olarak değerlendirilebilir. Mesela protestolar Ukrayna ile Rusya, ABD-İsrail-İran savaşını durdurabildi mi? Hayır. Afganistan, Irak ve Suriye savaşlarında bir şey yapılmadığı gibi? Ya Gazze!

Ortadoğu’da durum farklı değil. Arap baharıyla domino taşları gibi devrilen monarşilerden sonra ne değişti? Hiç bir şey…İran Savaşı’na ara vermeye karar verilmişse, İran başta olmak üzere Ortadoğu’da yeniden protestolar başlayabilir. Peki Türkiye’de ne olur? Devlet, değişip dönüşerek kendini onaracak mı, yoksa “halkı korkuttuk, muhalefeti sindirdik, Kürtler de tamamdır!” deyip yeniden “eski tas, eski hamam, haydi yola devam” mı denilecek? Bunu çok uzun değil, bir kaç ay içinde netleşebileceğini söyleyebiliriz.

Bu son derece can sıkıcı olan durum, direnişin anlamsız, seçimlerin etkisiz olduğu anlamına gelmiyor. Sorun, bunların çoğu zaman sistem içi düzeltici mekanizmalar olarak işlev görmesi. Kaldı ki yolsuzluk, yargı bağımsızlığı, sağlık ve eğitim talepleri, birçok ülkede elitler açısından “yönetilebilir” sorunlar. Meselenin sistemik boyutlarını göz ardı ediyoruz. Türkiye’de deneyimlediğimiz üzere seçimler kazanılsa bile iş bitmiyor.

Kesintili, örgütsüz, öncüsüz, programsız hareketlerin öfkesi ve de seçimleri kazandıktan hemen sonra müesses nizam ile hızlıca uzlaşan yeni iktidarların varlığı, tek başına kalıcı ve kurucu değişime-dönüşüme yetmiyor. Elitlerinin sunduğu seçenekler birbirinin kopyası gibi. Siyaset, toplumu seçeneksiz bırakan zorunlu bir şiddet biçimine dönüştü. Tüm dünyada sorun çözmekten öte, sorun yaratan, seçenek sunmayan, kendini dayatan ve giderek merkezileşen siyaset sorunu var.

Fransa ve diğer ülkelerdeki ayaklanmalar, hakeza birçok ülkede gerginleşen kitleler, merkezileşen siyasetsizliğe yönelik devrimci reaksiyonlardır. Bu reaksiyonlar sistemin dayattığı yaşama karşı çokluğun ele geçirdiği geçici mevzilerdir. 1789, 1848, 1871, 1905 ‘te olduğu üzere öncülerini beklemektedir.

Her halükarda önümüzde zorunlu ve dönüşümsel bir süreç var. Sistem bunu yeniden geçici tedbirlerle atlatmak istiyor. Oysa direnişin ve devrimin kesintisiz bir hakikat olduğu bilinci, her türlü nizamı değiştirme kapasitesine sahiptir. Bu bilinç istenilen düzeyde olmasa da her yerde vardır. Bilinci büyütmek gerek. Geçici olarak el değiştiren mevzilere sahip çıkmanın bir diğer yolu halkın doğrudan siyasete katılımını sağlamanın yollarını çoğaltmaktır. Temsili demokrasinin tamamen çöktüğü bir konjonktürde, kalıcı dönüşüm için kurucu araçların başında katılım ilkesi geliyor.

“Barış, ekmek ve demokrasi” arayışı küresel ölçekte talepler haline geldiği için enternasyonal ağ inşası bir diğer hayati örgütlenme biçimidir. Şimdi kalıcı ve kurucu siyasetler için savaş karşıtı, güvenlikçi paradigmaları teşhir edebilecek, ülke bütçesini topluma pay edebilecek, felaket kapitalizmine dur diyebilecek enternasyonal hareketlerin zamanıdır.

Türkiye siyaseti açısından da kritik bir süreçteyiz. Muhalefet dinamikleri için kurumsal hedeflere yönelmek, yerellerde örgütlü olmak öncelikli olmalıdır. Çokluklar daha çok siyasetin içine girmeli. Milliyetçiliğe yenilmemek, ortak değerleri öne çıkarmak, hukuka geri dönmek ve Kürt meselesinde somut adımlar atmak ülkenin önünü açabilecek cesaret ve irade isteyen adımlardır.

Sonuç olarak, sandık ve sokak, mevzi kazanmanın araçlarıdır. Kabı değiştirmek ise, kurucu siyaset ile bu mevzileri kalıcı kurumlara, katılımcı mekanizmalara ve sınır ötesi ağlara dönüştürmeyi gerektirir. Aksi halde Sisifos döngüsü devam eder. Döngü artık kırılmalı.

PaylaşTweetGönderPaylaşGönder
Önceki Haber

Payizokların izinde bir Finlandiyalı

Sonraki Haber

IRA, ANC ve şimdi PKK; illa ki aleniyet

Sonraki Haber

IRA, ANC ve şimdi PKK; illa ki aleniyet

SON HABERLER

Sarbel Hannan: Kürtler kenetlenmezse kazanımlarını kaybedebilir

Yazar: Yeni Yaşam
17 Kasım 2026

Yasanın ötekisi, ötekinin ilkesi

Yazar: Yeni Yaşam
17 Kasım 2026

Sayıştay Dîlok BŞB’de 84 iş güvenliği kusuru tespit etti

Yazar: Yeni Yaşam
17 Kasım 2026

IRA, ANC ve şimdi PKK; illa ki aleniyet

Yazar: Yeni Yaşam
17 Kasım 2026

Sisifos sandığı

Yazar: Yeni Yaşam
17 Kasım 2026

Payizokların izinde bir Finlandiyalı

Yazar: Yeni Yaşam
17 Kasım 2026

 Rusya’da uçak düştü

Yazar: Yeni Yaşam
17 Kasım 2026

Bir Kategori Seçin Lütfen…

  • İletişim
  • Yazarlar
  • Gizlilik Politikası
[email protected]

© 2022 Yeni Yaşam Gazetesi - Tüm Hakları Saklıdır

Welcome Back!

Login to your account below

Forgotten Password?

Retrieve your password

Please enter your username or email address to reset your password.

Log In

Add New Playlist

E-gazete aboneliği için tıklayınız.

Sonuç Yok
Tüm Sonuçları Görüntüle
  • Tümü
  • Güncel
  • Yaşam
  • Söyleşi
  • Forum
  • Politika
  • Kadın
  • Dünya
  • Ortadoğu
  • Kültür
  • Emek-Ekonomi
  • Ekoloji
  • Emek-Ekonomi
  • Yazarlar
  • Editörün Seçtikleri
  • Panorama
    • Panorama 2025
    • Panorama 2024
    • Panorama 2023
    • Panorama 2022
  • Karikatür
  • Günün Manşeti

© 2022 Yeni Yaşam Gazetesi - Tüm Hakları Saklıdır