Ahengini yitirmiş hayatların orta yerinde, bir ufuk aranıyor. Ritmini kaybetmiş seslerin arasında çığlıklar beyhude birer çağrı gibi duyuluyor. İnsan hem kendine hem de başkasına rağmen yürüyebiliyor. Geçmişte kalanlar, her şeyi beraberinde sürüklüyor ve geçmiş gelecek oluveriyor çünkü gelecek olan gelmiyor.
Bir büyü, bir dua, bir dilek bir pusula oluyor. İnsan gideceği yeri bilir de varacağı yerden habersizdir diye bir cümle herkesi cezalandırabiliyor. Yolun öğrettikleri, sınadığı, savurduğu, teğet geçtiği ve tehdit ettiği gerçeği, bizi bir yerlerden alıp hiçbir yere götürüyor. Bazı adımlar boşluklara atılır, adımlar bazen boşluklarda kalır, boşluklar adımlarla yürür bazen.
Zedelenmiş zamanların içinden geçiyoruz. Kırılmış bir aynanın dağılmış parçaları gibi bir ömür, geride kalıyor. Sonra her yansıma bir gösteriye, her gölge bir karabasana dönüşüyor. Yaşamak çünkü, bırakılan bir şeye dönüşebiliyor ya da unutulan. Üzgün bir bakış, mutlu bir yüz, sıkılmış bir yumruk, çağırıyor bir şeyleri ve hayat bir umuda bel bağlıyor.
Acı denilen şey bazen hayatın orta yerinde görülmüyor. Mesela anlatılınca ya da hatırlanınca bir fotoğraf karesine sığıyor, o kadar. Dünya büyük, insanlar ve hayatlar birbirinden daha da büyük. Hissetmenin biriktirdikleri ise başka şeyleri çağırıyor; mesela insan ile sayı arasındaki devasa çukuru ve uçurumu. Bir de çölü var insanın, baka baka serapları bulan.
Ağır hayatlar ağır sözler arıyor, haklı ve öfkeli durarak. Adımlar diyelim, bir basamak düşünelim, eşit yükseklikte olmalı çünkü bir merdiven var önümüzde. Tüm bunların hengâmesinde sözün hükmüne güvenmeyi görmek istiyor, tam anlamıyla görmek istiyor insan. Barış, savaştan özgürleşemiyor diye bir rivayet, insan kendi yolunu kendi açar diye bir kehanet, yine insan kuyusunu arıyor diye bir gerçek var. Dünya dönüyor, hayat durmuyor.
Memnun etmeyen cevaplar ve çekingen sorular çağındayız. Tedirgin kelimeler, tahmin edilen sonlar ve tekrar edilen cevaplar sınırlar çiziyor hem de imlaya sığınarak ve ima ile imha ederek. Bir paranteze sıkışan gerçekler, tılsımını arıyor durmadan. Maddenin ağırlığı, mananın yükü ve her gün dününü arayan gelecek, insanı başladığı yerin yabancısı ilan ediyor.
Müphem çareler buluyor insan, her ihtimal hayata dahildir diye. Matemleri var insanın, gülüşleri gizleyen. İnkâr edilen geçmişler ve isyan eden gelecekler arasında ablukada bırakılmış bir hayat kalıyor bize; özgürlük ise en çok beklenen müjde. İnsan alışmaktır, alışmak da insanlaşmaktır diye bir kaide herkesi istisnasız bırakıyor.
Aranan gelecek, kaybedilen geçmişte gizlidir diye bir rüya, herkesi uyutarak dünyaya nam salıyor. Sezgilerin, ezgilerin, bekleyişlerin yerine geçen bir unutuluş, insana bir şeyleri hatırlatacak anıları kovalıyor. Gitmenin anlamı yer değiştiriyor ve kalmak bir başkasına dönmekle tehdit ediliyor. İnsan ısrardır diye bir nakarat, herkesin dilinde farklı kelimelerle yazılıyor artık.
Haftanın kitap önerisi: Yusuf Arslantaş, Şehrin Kara Çocukları-Badline / İletişim Yayınları
