• İletişim
  • Yazarlar
  • Gizlilik Politikası
22 Kasım 2026 Pazar
Sonuç Yok
Tüm Sonuçları Görüntüle
ABONE OL!
GİRİŞ YAP
Yeni Yaşam Gazetesi
JIN
  • Anasayfa
  • Gündem
    • Güncel
    • Yaşam
    • Söyleşi
    • Forum
    • Politika
  • Günün Manşeti
    • Karikatür
  • Kadın
  • Dünya
    • Ortadoğu
  • Kültür
  • Ekoloji
  • Emek
  • Yazarlar
  • Panorama
    • Panorama 2025
    • Panorama 2024
    • Panorama 2023
    • Panorama 2022
  • Tümü
  • Anasayfa
  • Gündem
    • Güncel
    • Yaşam
    • Söyleşi
    • Forum
    • Politika
  • Günün Manşeti
    • Karikatür
  • Kadın
  • Dünya
    • Ortadoğu
  • Kültür
  • Ekoloji
  • Emek
  • Yazarlar
  • Panorama
    • Panorama 2025
    • Panorama 2024
    • Panorama 2023
    • Panorama 2022
  • Tümü
Sonuç Yok
Tüm Sonuçları Görüntüle
Yeni Yaşam Gazetesi
Sonuç Yok
Tüm Sonuçları Görüntüle
Ana Sayfa Kadın

Biz güçlüyüz, farkında değiliz

22 Kasım 2026 Pazar - 23:00
Kategori: Kadın, Manşet, Söyleşi

Kadın Barış İzleme ve Takip Komisyonu üyesi Prof. Dr. Fatma Gök ile süreci, barışı ve kadınların gücünü konuştuk:

  • Kürtlerin kazanımları hepimizin kazanımıdır. Kürt kadın özgürlük mücadelesinin kazanımları, bütün kadınların kazanımıdır. Bunu güçlendirmemiz, buna sahip çıkacak kesimlerin güçlenmesi lazım
  • Manzara ne kadar olumsuz olursa olsun emek ve demokrasi güçlerinin çok güçlü bir potansiyeli var. Ama bunun bilincinde değiliz. Baskı mekanizmalarını zayıflıklarını bastırmak için kullanıyorlar. Bizim bunu karşılayacak gücümüz var
  • Barışı ve demokratik toplumun geliştirilmesini egemenlerin, sermaye sınıfının ve kapitalist hegemonyanın eline bırakamayız… (Özgür Özel) ‘Biz yokuz bu süreçte’ diyor. Bu sürece muhalif olanların ekmeğine yağ sürecek bir açıklama

Nezahat Doğan

Siyaset ve gündem sıcak ve hareketliliğini korurken önümüzdeki günlerde yeni gelişmelerin yaşanacağı aşikâr. Barış ve Demokratik Toplum sürecinin yarattığı umut karşısında iktidara duyulan güvensizlik, anti-demokratik uygulamalar, geçmiş baskıların ve şiddetin hafızasıyla birleşiyor…
Barışın yalnızca silahların susmasıyla değil, demokratikleşme, eşit haklar, yüzleşme ve somut hukuki adımların atılmasıyla işleyeceği gerçeği de ortada duruyor. Artık zaman toplumsal dinamiklerin sürece sahip çıkmasının, yan yana gelmesinin, anti-demokratik uygulamalara karşı barışı daha güçlü sahiplenmesinin zamanı. Bu iradeyle kadınlar barışın inşasında söz kurmak ve gözlemlemek için Kadın Barış İzleme ve Takip Komisyonu’nu kurdu. Komisyon hem sürecin takipçisi hem çıkarılan yasaların izleyicisi olacak ve barışın toplumsallaşmasının zeminini yaratacak…
Peki yeni kurulan Kadın İzleme Kurulu nasıl bir yöntem ve yol izleyecek? Toplum ve siyaset arasındaki makas nasıl giderilecek? Toplumdaki yan yana gelişler nasıl güçlenebilir? Ezberler nasıl bozulur? Tüm bu başlıkları Kadın Barış İzleme ve Takip Komisyonu üyesi Prof. Dr. Fatma Gök ile konuştuk.

  • Şu an atılan adımlar ve atılmayan adımlarla süreci nerede görüyorsunuz? Eksiklikler ve artılar neler?

Bu soru hepimizin kafasını fazlasıyla yoran bir mesele haline geldi. Bazen insan umutsuzluğa kapılıyor, sanki hiçbir şey olmuyormuş gibi hissediyor. Ancak son iki seneyi düşündüğümüzde, Türkiye toplumunda savaşın, şiddetin ve Kürt illerinde yaşanan zulmün her an devam ettiği bir gerçeklik vardı. Bugün bunlar tamamen bitti mi? Bitmedi, fakat bugün başka bir yoldayız. Geçmiş tarihe bakmak ve iki sene öncesiyle bugün tartıştığımız barış ve demokratik toplum konularını kıyaslamak insanı umutlandırıyor. Yine de zor bir durumdayız çünkü iktidara kimse güvenmiyor. AKP’nin tarihine baktığımızda, hep kendi çıkarları doğrultusunda toplumu yönlendirmeye çalışan bir proje peşinde olduklarını ve bunu başarabildiklerini görüyoruz. Ancak geldiğimiz aşamada ciddi bir belirsizlik ve beraberinde bir bekleme hali var.

  • Peki bu süreç egemenlerin eline bırakılacak ya da pasifçe beklenecek bir süreç midir?

Hakikaten barışı ve demokratik toplumun geliştirilmesini egemenlerin, sermaye sınıfının ve kapitalist hegemonyanın eline bırakamayız. Bu nedenle birinci derecede muhalefetin ve özellikle baskı sarmalını kırmak adına kadınların örgütlenmesi hayati bir yerde duruyor. Türkiye’nin batısında yaşanan ilgisizlik ve Kürt bölgesinde yaşanan derin zulmü görmeme halini kırmamız gerekiyor. Bunu yaparken güçlü bir toplumsal dinamiğe ihtiyacımız var. Dünya genelinde de muhafazakarlığın yükselişini görüyoruz ama tablo sadece bundan ibaret değil.

  • Nasıl?

Örneğin New York’ta Mamdani gibi umut veren, genç, dinamik ve bizim mahalleden diye hissettiğimiz bir insan belediye başkanı seçildi.

  • Toplumla yan yana gelişte bir sorun mu var? Barışın ne demek olduğu, demokratikleşme anlatılamıyor mu?

Toplumla siyasetin birbirinden uzaklaşma halini yaşıyoruz. Siyaset ne zaman toplumla gerçekten kaynaşır ve toplumsal muhalefet içten bir şekilde canlanırsa o zaman yol alabiliriz. Bir umutsuzluk hali de var.

  • Nedir o umutsuzluk hali?

Yaşanan umutsuzluğun arkasında hukukun uygulanmaması ve devlete duyulan güvensizlik yatıyor. Ekonomideki gerçeklikte pahalılık gibi herkesi ilgilendiren ortak sorunlar var ancak sadece geçim derdi mazeretine sığınamayız. Devlet Bahçeli ile başlayan sürece dair güvensizlikler olsa da toplumsal kesimler “güvenmiyoruz ama bu süreci ileriye taşımak için varız” diyerek sahipleniyor. Türkiye’nin batısının güvenmediği, Kürt bölgesinin de güvenmediği ama sahip çıktığı bu süreci ileriye götürmemiz gerekiyor çünkü başka çaremiz yok. Son 50 senede yaşanan savaşın şiddeti ve tahribatı tüm kesimleri en çok da kadınları vuruyor. Bunu kim bitirecek? İktidar bitirecek ama ona da güvenmiyoruz. Bir çıkmaz içindeyiz. Öyleyse bunu gerçekten kim yapacak? Elbette Kürt kadın özgürlük mücadelesinin ne kadar önemli işler yaptığını görüyoruz. Batıdaki feminist ve sivil toplumdaki kadınlar, örgütlü kadınlar da bir yanından tutmaya çalışıyorlar. Ama kitlesel büyük bir dinamizm yaratılamıyor.

  • Kadınlar bu konuda son derece yaratıcı ama o dinamik ortaya mı çıkmıyor?

O dinamiği ortaya çıkaracak şartlar gelişmiş değil.

  • Nedir o şartlar?

2013-2015 sürecinin ardından ve 1 Kasım seçimlerinden sonra bütün Türkiye’yi esir alan şiddet ve savaş ortamı o kadar taze ki hafızalarımızda; “bunlar yine bir şey yapacaklar” gibi bir duygu en azından önemli bir gruba hakim diye düşünüyorum.

  • Devlete güvensizliğin ve umutsuzluğun bir diğer ayağı hukukun uygulanmıyor olması… Buna karşılık geçmişte yaşananları değiştirebilmenin yolu yine aydını, yazarı, çizeri, akademisyeniyle ortak mücadele hattından geçmiyor mu? Hala o korkular mı hakim?

İki şekilde korkular hakim. Bir tanesi gerçekten hafıza çok taze. Barış akademisyeni olan biz Boğaziçi Üniversitesi’nde bir baskı görmedik çünkü rektörümüz bizi YÖK’e bildirmedi ve onlar da işten çıkaramadılar. Ama çok farklı dönemler yaşandı. Bu hafızada “bize de olur,” şeklinde duruyor. Mesela çok sayıda asistan da imza atmıştı Barış Bildirisi’ne. Ama kendilerine yapılmadığı halde şimdi öyle bir şey olsa atmıyorlar, atamıyorlar. O hafıza o kadar taze ki.

  • Şimdi o travmaların giderilmesi, yeni yaşamın inşa edilmesi, yeni bir sürecin oluşmasında yer almak için nasıl bir değiştirme ya da dönüştürmeye ihtiyaç var?

Bu derin soruları gerçekten örgütlü olarak tartışmamız lazım. Kadınlar Yan Yana toplantısında bunu yapmaya çalıştık. Bence çok da başarılıydı ama devam etmek, özellikle de yerellerde devam etmek lazım. Ankara’ya gidip herkes konuşuyor, sonra evlerimize geliyoruz. Her ilçede böyle toplantılar yapmak lazım. Mayıs ayında Diyarbakır Belediyesi’nin yaptığı forum vardı. Bir hafta çok zengin geçti ama bu sadece orayla sınırlı kaldı, devamı olmadı. Bu her yerde olmalı ve her belediye bunu yapabilmeli.

  • Toplantı bitiyor, ardından sönümleniyor, orada kalıyor, ilerletilmiyor, yol yürünmüyor gibi mi oluyor?

Evet. Tabii bütün bu birikimler çok önemli. Ama bir dinamizm biriktirmemiz, bunu harekete geçirecek memleket iklimini, duygusal tarafı da yoğun olan bir iklimi oluşturmamız gerekiyor. Mesela Boğaziçi Üniversitesi’ne kayyum atandığı zaman öğrenciler çok aktifti, eylemdelerdi, bir gün kampüsü boş bırakmadılar. Çok güzel sözler kurdular, yaratıcı eylemler yaptılar ama büyük baskı gördüler sonra da sessizleştirildiler.

  • Sürekli sindirme politikası karşısında biraz geriye gidip baktığımızda, HDK’nin kuruluşu ve misyonu Abdullah Öcalan’ın üçüncü yol perspektifiydi. Yerelden genele yayılan çok güçlü bir yapılanmaydı. O ortaklaşma o gün güçlüyken bugün aynı zemin oluşturulamaz mı? Ortaklaşma daha güçlü olmalıyken neden olamıyor?

Halkların Demokratik Kongresi’nin kuruluş toplantısında 33 kurum katılmıştı. Hepsi siyasi parti, sosyalist partiler değildi ama sivil toplumdan Aleviler, Êzidîler gibi gerçekten çok büyük bir katılım vardı. Ben o gün kürsüde idim. İki günlük kuruluş toplantısında gerçekten çok büyük, çok derin heyecanlar yaşadık.

  • Siz de HDK kurucuları arasında yer aldınız…

Evet. Mesela dışında kalanlar da gözünü oraya dikmişti, ne olacak burada diye. Mesela biz hemen o gün eğitim komisyonu kurduk. HDK’de komisyonlar vardı, sonra meclisler oldu, herkes geldi. Benim bütün doktora öğrencilerim heyecanlandılar, eğitim komisyonuna geldiler. Şimdi ise bir şey yapılacağı zaman herkesi ayrı ayrı çağırmak, telefon etmek gerekiyor. Dolayısıyla nasıl oluyor da o toplumsal güçler dinamik hale gelebiliyor, egemen güçler buna karşı nasıl çalışıyor, bunu nasıl sessizleştiriyorlar meselesi üzerine çok düşünmek lazım. Buna karşı bizim gerçekten hangi güçlerle, nasıl bir ortaklaşma kurabileceğimiz üzerine çalışmamız gerekir. HDK süreci partileşmeden önceydi ve HDP Kongre’nin partisi olarak kuruldu. HDK içinde bir burjuva parti anlayışı, zihniyeti, hiyerarşisi ile yapamayız diye çırpınanlarımız oldu. Ama parti tabii kendi yolunu buldu. Türkiye toplumunun o hegemonik ilişkileri içinde kendine bir yol açtı. Çok da önemli kazanımlarımız oldu. Ama o üçüncü yol dediğimiz ve gerçekten toplumu alttan dönüştürecek mekanizmaları yaratamadık.

  • O dönem yaratılamadı mı?

O dönem o heyecan devam etti. Ama parti güçlendikçe kongre geriye düştü. Bugün bambaşka bir dünya, toplum ve Türkiye konjonktüründeyiz ama o heyecana ihtiyacımız var. Onu gerçekten güçlendirecek, derinleştirecek zihniyetin, dinamizmin ve kapsayıcılığın tekrar ortaya çıkması lazım. Adı HDK olur, başka isim olur, başka yapılar olur devam eder. Acaba bunu nasıl yapabiliriz derseniz barıştan başlayabiliriz. Barışın pedagojisi diye bir şey var.

  • Peki niye Türkiye’nin batısı barışı sahiplenmiyor?

Gerçekten bu tarihi dönemde benim için en can alıcı sorulardan bir tanesi. Ortak güçlü sahiplenme olmazsa barış da gelebilir ama toplum iyileşemez.

  • İktidar toplum sosyolojisini çok iyi çözdü ve ona göre hareket ediyor. Toplumun bunu değiştirecek argümanları ya da yaratıcı fikirleri, eylemsellikleri ortada yok mu? O zaman bu sadece yapılanı kabul etmek ya da beklemeye devam etmekten öteye geçemiyor mu? Bu süreçte kime ne sorumluluk düşüyor?

Geldiğimiz yerde ekonomik güçlükler, kadınların yaşadıkları baskı, zulüm mekanizmalarının hepsi duruyor. Ama bizim bunu karşılayacak toplumsal gücümüz azaldı.

  • Her alanda mı azaldı? Arka planda düşünen ama söz kurmayan gençlik de kadınlar da toplumun birçok kesiminden yeni yüzler de var. Bu nasıl kırılır ve nasıl bir yol, yöntem izlenir?
  • Demek ki bunu analiz edip başka bir yol bulmamız lazım. Benim barışın pedagojisi dediğim şey tam da bu. Bizim bunu anlamamız lazım. Manzara ne kadar olumsuz olursa olsun muhalefet güçleri, emek ve demokrasi güçleri dediğimiz toplumsal kesimin çok güçlü bir potansiyeli var. Ama bunun bilincinde değiliz. Tabi ki bu iklimin bir duygusal tarafı da var. Bunları karşılamaya, baskılara yetecek o duygusal enerjimiz de azaldı. “Bunlar yine bir oyun oynuyor” diye düşünmek yerine “oyuncu biziz” ve bizim hâkim olmamız lazım. Aslında sahip oldukları baskı mekanizmalarını kendi zayıflıklarını bastırmak için yapıyorlar ve biz güçlüyüz, bunu karşılayacak gücümüz var. Ama mesele bu potansiyel gücümüzü nasıl harekete geçireceğimiz meselesi.Barışı diğer örgütler nasıl sahiplenmeli?

Mesela Türkiye’deki diğer örgütler içinde Eğitim Sen’in Kadın Kongresi oldu yaz başında, muhteşemdi. Anadili komisyonlarında, sempozyumlarında, Demokratik Eğitim Kurultayı’nda çalıştık. Öğretmen kadınların, kadın arkadaşların kadın bilincini ve feminist politikayı ne kadar içselleştirdiklerini gördüm. Ama sonra herkes tabii şubesine gitti, evine gitti, çalışıyor iş yapıyor ama orada büyük bir örgütlü güç var. Mesela TMMOB kadın mühendisler ve kadın emeği var, onlar da örgütlüdür. Orada da muhteşem şeyler yapılıyor ama bir araya da pek gelinemiyor sanki. Dünyada neoliberalizm sonrası kapitalist dünyada yaşatılan atomizasyon meselesi var. Herkesin kendi içine çekilmesini sağlayarak yapıyor bu. Böylece başkalarıyla bir araya gelecek enerji ortadan kaldırılıyor. Hem müthiş bir yorgunluk var. Umudun yorgunluğu…

  • Umudun yorgunluğu dediğiniz yerden bakıldığında bugün Yeni Parti’nin ve Özgür Özel’in son olarak “demokrasiden AKP vazgeçti, biz vazgeçmiyoruz, barışa sahip çıkıyoruz,” sözü nasıl bir barışa sahip çıkma? Yeni Parti’nin Meclis’in çalışacağı kurullar ya da izleme kuruluna üye vermemesi ne anlama geliyor?

Evet, ilk açıklama beni çok endişelendiren ve gerçekten de en hafif deyimiyle talihsiz bir açıklamaydı ve sonrasında geleni kendi pozisyonuna açıklık getirme gibi hissettim. Demokratikleşme yönünden son derece kaygı verici adımları her gün görüyoruz, televizyonlar kapatılıyor, gazeteciler içeri atılıyor, sivil topluma baskılar var. Biz barışın peşindeyiz, demokrasinin peşindeyiz diye anlatacak ve tartışacak bir yerde olmamız gerekirken her gün başımıza bir taş daha düşüyor. Ama tam da bu durumda bizim daha kuvvetli olmamız, barış ve demokrasiye sarılmamız, daha fazla birlikte olmamız gerekiyor. Ama “biz yokuz bu süreçte” diyor. Bu sürece muhalif olanların ekmeğine yağ sürecek bir açıklama diye düşünüyorum. İkinci gün açıklamasında “biz barıştan vazgeçmedik” diyor. O bakımdan gerçekten çok düşünmemiz gereken ve çok endişe verici bir tutum. Barış isteyenler için, bu toplumu demokratik olarak dönüştürmek için müthiş bedeller ödemiş, müthiş çalışmalar içinde olan, mücadele eden insanlara da çok büyük haksızlık diye düşünüyorum.

  • Demokrasi iktidardan, devletten beklenir mi? Demokrasiyi mücadeleyle, o hattı oluşturarak kazanılacak bir şey değil midir?

Herkes barışı istiyor ama toplum nasıl dönüşecek? Bu “biz demokrasi istiyoruz, demokrasiden vazgeçmedik, barıştan vazgeçmedik” demekle olacak bir şey değildir, somut, şu anda yapılması gerekli olan mücadeleyi gerçekleştirmekle olur. Kürtler çok büyük bedeller ödediler, çok büyük mücadele içindeler. Ama bu Kürtlerin kazanımları hepimizin kazanımıdır. Kürt kadın özgürlük mücadelesinin kazanımları, bütün kadınların kazanımıdır. Bunu güçlendirmemiz, buna sahip çıkacak kesimlerin güçlenmesi lazım. Kürt kadın hareketinin kazanımları bütün Türkiye’deki kadınların evin içinde güçlenmesini getiren bir süreç oldu ve olmaya da devam ediyor.

  • Şimdi Kadın Barış İzleme ve Takip Komisyonu kuruldu. Komisyonun nasıl bir misyonu olacak? Pratikte nasıl adımlar atılacak?

Benim için çok önemli bir tarafı; Kadın Barış İzleme ve Takip Komisyonu olarak, “biz bir yola çıkıyoruz ve erkeklere güvenmiyoruz, gözümüz üzerinizde olacak, takip edeceğiz,” diye bir basın açıklamasını yaptık. Biz hem bunu söylüyoruz hem de diğer bütün kadınlara hadi gelin beraber sorumluluk alın diyoruz. Tarihi bir dönemeçte bulunuyoruz ve biz bütün barış süreçlerinde yer aldık. Biz barışın öznesiyiz diyoruz. Pek çok dünya örneğinde de görüldüğü gibi kadınlar bu süreçlerde yer alıyorlar ama en sonunda söz ve yetkinin hayata geçirilmesinde bir şekilde eleniyorlar. Çünkü egemen güçlerde ve karar mekanizmalarında erkekler söz sahibi olduğu için onların istedikleri gibi çıkıyor. İki senelik süreç içinde yapılanlar var ama yapılmayanlar da var. Komisyon raporu çıktı orada çok önemli, yapılması acil olan öneriler var. Biz bunları daha fazla konuşacağız, müdahil olacağız ve bir irade ortaya koyacağız. Diğer kadınlar da bu sorumluluğu tek başına almasın, bu komisyonda olan ve bunu dert edinmiş kadınlarla birlikte Türkiye’nin her yerinde buna sahip çıksınlar diyoruz. Çünkü barış süreci için cesaret gösterilmesi lazım.

  • Hukuk işlemediği için tutsaklar yaşamlarını yitiriyor, her geçen gün risk taşıyor. Diğer taraftan süreci yürüten baş müzakereci Abdullah Öcalan’la ilgili iletişim koşullarının açılması bile polemik konusu yapılıyor. Toplumsal alanda da birçok şeyin değişmiyor olması temkinli duruşu doğuruyor. Bütün bunlara yönelik farklı bir adım atılsa o zaman iklim değişir mi?

Ben o pozitivist, pozitif düşünen bir insan olarak iklim değişir diye düşünüyorum. Şimdi Abdullah Öcalan’ın çok özel bir konumu var ve bu sürece katkısı inanılmaz büyük. En önemli aktörlerden biri. Bunu herkes kabul ediliyor, bütün dünya kabul ediyor. Ama bir şekilde yıllardır yaratılan bir algı var ama bunu kırmak da zor bir iş değil. Ama medyanın yüzde 99’unu elinde tutan iktidar ve devlet güçleri bunu niye yapmıyorlar? Bir taraftan Öcalan’la bu kadar görüşürken, diğer taraftan askerlerin ve gerilladaki genç insanların ölümü üzerine yaratılan bir algıyı tersine çevirmek zor bir iş değil. Ama bunu özellikle yapmamaları insanı endişelendiriyor.

  • Kadınlar en yakınları tarafından katlediliyor, yok sayılıyor, erkek şiddetinin ortasında varlık mücadelesi veriyor. 25 Kasımlar bize neyi anlatıyor?

Burada yine savaş ve barış meselesine geliyoruz. Bu topraklarda ve dünyanın başka topraklarında gerçekten kadınlara karşı her gün bir savaş var. 40-50 yıldır yaşadığımız bu savaş ortamı en çok kadınlara ağır bedeller ödetiyor. Sadece yoksulluk da kadın kırımında değil, büyük bir göç dalgasıyla kadınlar bu işin yükünü taşıyorlar. Hem yoksullaşma hem aile içindeki şiddet hem kapitalist patriyarkanın çok derin bir ilişki içinde hayatlarımızı şekillendirmesine karşı bir duruş var. Bu duruşu senede bir kere gündeme getirmek çok önemli ama bütün kadınlar aynı zamanda her gün öldürülen kadınların cenazesini kaldırıyor. Çünkü babası, kardeşi, sevgilisi, eski eşi, aile içinde de sahip çıkılmıyor kadınlara. Tam da burada Kürt kadın özgürlük mücadelesi bunun çok daha önce farkına vardı ve büyük mücadele verip örgütlenmeler yaptı. Kadın kurtuluş hareketiyle halkların kurtuluş hareketi, barış ve demokrasi birbirinin devamı. Birinde mücadele ederken öbüründe de kendimizi buluyoruz. İşte bu bizi birleştiren bir irade ve gerçekten daha çok birleşmesi lazım.

PaylaşTweetGönderPaylaşGönder
Önceki Haber

İBB’den dengbêj gecesi

Sonraki Haber

Kadınları camlardan atıp ‘intihar’ diyorlar

Sonraki Haber

Kadınları camlardan atıp 'intihar' diyorlar

SON HABERLER

Screenshot

Erdîş’te sağanak yağış: Evleri su bastı, caddeler sular altında kaldı

Yazar: Yeni Yaşam
22 Kasım 2026

Kadınları camlardan atıp ‘intihar’ diyorlar

Yazar: Yeni Yaşam
22 Kasım 2026

Biz güçlüyüz, farkında değiliz

Yazar: Yeni Yaşam
22 Kasım 2026

İBB’den dengbêj gecesi

Yazar: Yeni Yaşam
22 Kasım 2026

COP31 İklim Zirvesi anlaşma sağlanamadan sona erdi

Yazar: Yeni Yaşam
22 Kasım 2026

Mazlum Ebdî’den Nisêbîn Sınır Kapısı’na ziyaret

Yazar: Yeni Yaşam
22 Kasım 2026

Diyarbakır'nın Ergani ilçesinde eve yıldırım düştü, anne ile 2 çocuğu yaralandı. Fotoğraf: Diyarbakır,(DHA)

 Amed’de yıldırım düştü, anne ve 2 çocuğu yaralandı

Yazar: Yeni Yaşam
22 Kasım 2026

Bir Kategori Seçin Lütfen…

  • İletişim
  • Yazarlar
  • Gizlilik Politikası
[email protected]

© 2022 Yeni Yaşam Gazetesi - Tüm Hakları Saklıdır

Welcome Back!

Login to your account below

Forgotten Password?

Retrieve your password

Please enter your username or email address to reset your password.

Log In

Add New Playlist

E-gazete aboneliği için tıklayınız.

Sonuç Yok
Tüm Sonuçları Görüntüle
  • Tümü
  • Güncel
  • Yaşam
  • Söyleşi
  • Forum
  • Politika
  • Kadın
  • Dünya
  • Ortadoğu
  • Kültür
  • Emek-Ekonomi
  • Ekoloji
  • Emek-Ekonomi
  • Yazarlar
  • Editörün Seçtikleri
  • Panorama
    • Panorama 2025
    • Panorama 2024
    • Panorama 2023
    • Panorama 2022
  • Karikatür
  • Günün Manşeti

© 2022 Yeni Yaşam Gazetesi - Tüm Hakları Saklıdır